|
Dorpskrant
voor Exmorra en Allingawier
Jaargang
42, Nr. 2018
Juli
2005
Voorwoord
Beste mensen,
Juli
Ik
schrijf dit voorwoord terwijl ik op het strand van Terschelling
lig. Een weekendje Oerol is vooral genieten en ontspannen, zeker
met dit fantastische weer!
Voor
de schoolkinderen begint deze maand de vakantie en de bouwvak
volgt dan alweer snel. Voor de mensen die geslaagd zijn is het
al vakantie. Gefeliciteerd en geniet nog even van jullie vrije
tijd!
In
dit DN aandacht voor de uitslag van de fotowedstrijd, waarop we
deze keer heel veel reacties hebben gekregen, wie is
uiteindelijk de winnaar geworden?
Keetpraat
is terug van weggeweest en verder natuurlijk nog meer
belangrijke weetjes en nieuwtjes.
Ik
zit inmiddels op de boot terug naar huis, de realiteit begint
weer.
Terschelling
tot volgend jaar!
Veel
leesplezier en tot volgende maand.
De
redactie.
Inhoud
Soarch
en blydskip................
4
Tusken
tomme en wiisfinger..
6
Mensen................................
12
Troch
Eksmoarre en Allingawier
.............................................13
Jo
sille it mar beleve............
19
Start
uitleenpunt bibliotheek.21
Fan
alles wat
........................23
Sportnijs.......
........................26
Keetpraat..............................
31
Kerknieuws..........................
33
Eén,
twee, drie...................
..34
Út it
laadsje..........................
36
Weer....................................
.37
Natoer
nijs.............................37
Maandkalender
.................... 38
Soarch
en Blydskip
Hallo
Dorpsgenoten!
Merhaba,
Kifak? Goedendag, hoe gaat het?
Inmiddels
woon ik 2 maanden in Libanon en probeer ik de Arabische taal onder
de knie te krijgen....valt niet mee kan ik jullie vertellen!
Gelukkig spreekt een groot deel van de bevolking ook Engels.
Begin
april ben ik samen met een studiegenootje naar Libanon afgereisd
om daar wetenschappelijk onderzoek te doen. Dit onderzoek maakt
deel uit van mijn studie geneeskunde. Samen met onze begeleidster
dr Zeina Chemali willen we onderzoeken hoe vaak dementie, en dan
vooral Alzheimer, voorkomt in verpleeg/verzorgingshuizen in
Libanon. Verder gaan we een vergelijking maken tussen de zorg in
NL en Libanon.
Naast
ons onderzoek hebben we gelukkig ook tijd om andere plaatsen in
Libanon te bekijken. En niet alleen Libanon, ondertussen zijn we
ook in Syrie, Dubai en Oman geweest!
Wat
Libanon betreft, het is eigenlijk het perfecte vakantieland; veel
interessante plaatsen voor mensen die van historie houden en ook
voor natuurliefhebbers zijn er genoeg geschikte plekken, zo kun je
in maart bijvoorbeeld eerst gaan skieën op de geweldige pistes en
daarna lekker in het zonnetje liggen op de stranden. Voor mensen
die van uitgaan houden, Beiroet is dé uitgaansstad in het
Midden-Oosten (treffen wij het even).
In
de afgelopen 2 maanden hebben we al veel meegemaakt, voor wie het
leuk vindt om onze avonturen te lezen; kijk maar eens op
www.rina.waarbenjij.nu.
Groetjes
Rina
P.s.
Mijn adres in Libanon is:
Room
109
'My
Home' furninshed apartments
makhoolstreet,
Hamra
Beiroet,
Libanon
De
familie Terluin-van der Valk stelt zich voor
Der
is ús frege om in stikje te skriuwen foar it Doarpsnijs om ús foar
te stellen. Wy binne Douwe Terluin, Anneke van der Valk, mei ús
bern Klaas Anne, Boudianne, Gerrit en Foekje Nynke en wenje sûnt 2
maaie op de pleats oan de Boalserterdyk 2 yn Eksmoarre.
Wy
hawwe hjirfoar 13 jier lang mei in soad nocht yn Koudum wenne. Hjir
binne ús fjouwer bern ek berne. It doarp Eksmoarre is ús net
frjemd want Anneke is hjir hikke en tein en hat hjir oant har 23e
jier wenne. Eksmoarre hat foar ús ek wol wat spesjaals want hjir
hawwe wy inoar moeten op in túnfeest achter It Honk. Douwe syn
widze stie op in pleats yn it Heidenskip. Hy hat fanôf de
Middelbere lânbouskoalle oant 2002 mei nocht wurksum west by de
Agraryske Bedriuwsfersoarging as poatebekapper en meunsternimmer fan
kuil en lân. Ungefear trije jier lyn is Douwe yn maatskip gien mei
syn skoanheit Gerrit van der Valk en hat trije jier lang op en del
riden fan Koudum nei Eksmoarre. Douwe syn hobby is blaze. Hy blaast
by it korps Studio fan It Heidenskip op de bas. Sûnt in moanne giet
Klaas Anne hjir ek mei hinne om de bugels te fersterkjen.
Anneke wurket twa dagen yn ‘e wike by de gemeente Wûnseradiel
as sekretarieel meiwurkster en hat troch de ferhuzing har wurk
aardich tichterby krigen. Anneke har hobby ‘s binne sjonge en sy
docht oan bodygym. Sy sjongt by sjonggroep Majim yn Koudum. Yn de
tiid dat wy no yn Eksmoarre wenje binne wy al wer aardich thúsrekke
yn it doarp. Ek de bern hawwe har plakje al aardich fûn mei freonen
en freondinnen. Ein april binne wy tidens it ôfskied fan Anneke har
heit en mem al ferwolkomme troch de buorlju. It
komt ús goed oer en wy hoopje dat wy hjir in moaie tiid hawwe
sille.
Groetnis
fan Douwe, Anneke, Klaas Anne, Boudianne, Gerrit en Foekje Nynke.
Mw.
E. Postma-Jansen verhuist naar Avondrust
De
oudste inwoonster van Exmorra, mevrouw Eleonora Postma, gaat ons
verlaten. Zij verhuist per 5 juli a.s. naar verzorgingstehuis
Avondrust in Makkum.
Nieuw
adres:
Kerkeburen 66
8754 EB
Makkum
Kamer
109.
Volgende
maand nog een berichtje van mevrouw Postma zelf in DN.
Tusken
tomme en wiisfinger
Douwe
en Ine Postma-Bijlsma, 63 jaar getrouwd en wonende te Joure:
“We
hawwe wol wat belibbe, mar we binne der noch !!”
We
hebben al weer een mei-viering achter de rug. In de maandelijkse
vergadering met de Doarpsnijs-makers hebben we het er samen even
kort over. Wat betekent oorlog eigenlijk voor ons. We komen tot de
conclusie dat we geen idee hebben wat het inhoudt. Voor mij geldt
dat oorlog te zien is op de televisie en als ik genoeg ellende heb
gezien, zet ik de t.v. weer uit. Triest
genoeg vind ik, want wat als er straks geen mensen meer leven die
de oorlog hebben meegemaakt ? Heeft de
oorlog dan voor de achterblijvers nog voldoende impact om te
blijven herdenken. Goed idee dus om iemand voor een interview te
vragen die de oorlog van dichtbij heeft gemaakt. De naam Douwe
Postma wordt genoemd, ik weet dat hij in de oorlog gewond is
geraakt bij Makkum. Ik besluit eens te gaan polsen of hij zijn
verhaal wil vertellen aan Doarpsnijs.
Douwe
Postma moet er eerst wel even over nadenken, maar stemt toe. Hij
geeft telefonisch al aan dat nu hij ouder wordt, de beelden van de
slag bij Makkum steeds vaker terugkomen en dat dit niet plezierig
is. We maken een afspraak en zien wel hoe het gaat. Op een mooie
vrijdagochtend word ik door Douwe en Ine Postma in de vrijstaande
woning tegenover het zwembad te Joure ontvangen. Het wordt een
bijzonder, soms emotioneel gesprek met een echtpaar dat vooral
veel liefde voor elkaar uitstraalt. Het schiet me door het hoofd,
als ik zo eens oud mocht worden !!
Douwe
Postma wordt op 8 juli 1919 geboren in Dedgum als zoon van Pieter
en Japkje Postma. Zijn vader is boer op ‘it lytse spultsje neist
de tsjerke’. Douwe heeft nog een oudere zus Sybrigje en weegt
bij de geboorte 14,5 pond. Als gevolg hiervan
is de bevalling erg zwaar is en kan zijn moeder geen kinderen meer
krijgen. Douwe blijft daarom de jongste telg.
Douwe
Postma: Myn pake wenne doe op ‘e pleats
yn ‘e polder (nu zoon en schoondochter Piet en Griet Postma).
Noch foar myn berte, yn 1906 is de
pleats yn de brân stutsen. In jonge, Jelle, en ik wit allinnich
syn foarnamme noch, woe syn âlderlike pleats yn de brân stekke.
Dit wie de pleats fan no de Gietema’s, mar
hy fersinde him en stuts de pleats fan pake yn ‘e
brân. De pleats is hielendal opbaarnd.
Letter
moast in omke fan my yn tjinst en is der stoarn oan de Spaanse
griep. Myn pake koe dit ferlies geastlik net bolwurkje en doe
binne ús heit en mem op ‘e pleats yn ‘e Polder kaam.
Zijn
vrouw Ine Postma wordt geboren op 11 maart 1920 als Ine Bijlsma,
dochter van Karst en Hinke Bylsma in
Piaam. Na haar worden nog een zusje Gryt en een broertje
Hinne geboren. Als ze vijf jaar oud is, overlijdt haar vader.
Haar moeder blijft 10 jaar weduwevrouw, runt nog een periode
een winkel in Idsegahuizum en trouwt in 1935 met Fedde Postma. Het
gezin verhuist dan naar de boerderij
van Fedde op Fjouwerhus (nu Pier en Hanny Postma). Uit dit
huwelijk komen nog vier kinderen Akke, Jehannes, Jan en Jitske.
En
nu valt bij mij het kwartje. Douwe Postma op de pleats aan de
Bonjeterperweg en Ine Bylsma op de pleats te Fjouwerhus. Praktisch
buurmeisje en buurjongen. Ja, als het dichtbij te halen is, waarom
dan moeilijk doen.
Douwe
Postma: Wy
wiene tegearre 22 jier en binne op 13 juni 1942 troud en kamen yn
it húske neist de pleats fan heit en mem te wenjen.
It
húske stiet der net mear en is ôfbrutsen yn de 80-jierren. Ik
wie doe arbeider by ús heit. Us beide dochters Hinke (1943)
en Japkje (1945) binne yn dit húske berne.
Letter binne we nei de pleats ferhúze by ús heit en mem yn. We
bewennen de nije keamer en in pear stallen. Dan koe it húske wer
ferhierd wurde.
De
âldste twa binne yn ‘e oarloch berne.
Ik haw eartiids wol yn tjinst wêst, mar hoefde yn de oarloch net
te wurk stelt te wurden.
Troch myn wurk op de pleats wie ik ûnmisber ferklearret. It
wie fansels wol sa dat ik beslist net op ‘e dyk komme mocht. Myn
heit hat Japkje dêrom op it gemeentehûs
oanjûn. Ik bin by de ‘ûndergrûndske’ kaam trochdat der
wapendroppingen by ús yn it lân plakfûnen. Dat kaam sa;
it ferset dropte earst wapens fuortby Witmarsum. Dit wie net mear
fertrout en minsken fan it ferset kamen by ús heit del
om te freegjen of it by him plak koe fine.
Us heit stimde ta en sadwaande sieten der by de
wapensdroppingen 25 man yn ‘e stal te wachtsjen.
(foto
boven) Douwe
Postma als tamboer in dienst
By
sa’n dropping kaam om 19.00 it nijsberjocht. Waard der dan it
goede wachtwurd trochjûn, dan wie de dropping tusken 23.00 en
24.00 yn it lân by de pleats. Ik siet by dizze 25 man en sa gau
as de wapens delkamen, fleach ik tegearre mei de oare mannen en
mei hynder en wein nei it lân om de containers út it lân te heljen. De fleantugen kamen fan Workum wei en fleagen nei
Bolsward ta. Der stiene dan mannen yn it lân mei earst in reade,
dan in griene en dan wer in reade lampe. It fleantúch fleach dan
troch nei Boalsert, kearde dêr en kaam dan werom foar de
dropping. Hy krige dan wer in sinjaal en dropte syn containers. Sa
gau as wy de containers út it lân hiene, brochten we se nei de
dekschûte die yn it kanaal lei, sa’n trije meter fan de brêge
ôf (nu fam. de Witte).
De
droppings wiene altiten yn november en desimber en fan de 6 kear
dat ik it meimakke haw, is it ek wol
twa kear misgien. Dan driuwden de parasjutes
mei de containers te fier fan ús of en moasten we in protte
risiko nimme om se wer op te heljen. Ik haw ien kear
tastimming frege om in parasjute te hâlden foar ús heit.
Ine hat hjir letter twa jurkjes fan
makke foar de beide famkes.
Op
15 april 1945 war ik op sneintemoarn oproppen foar in aksje. De Dútsers
trokken har al werom en ik bin doe nei Tsjerkwert rûn. Yn
Tsjerkwert bin ik mei oare mannen yn in ierappelskip stapt en
sieten we ûnder de lûken. It ferset wie bang dat de Dútsers de
Blauwpoortsbrêge yn Boalsert opblaze woenen en wy moasten de
Boalserters helpe harren brêge te behâlden. Wy leine by it Krúswetter
yn Boalsert te wachtsjen en de skipper mei frou en bern
ferlieten de boat. Sy fertrouden it net en haw de boat oan us
oerlitten. Earst siet der ien fan ús op it dek, mar der wie net
in Boalserter te sjen. Doe binne we der by de buorkerij oan de
oare kant fan it krúswetter útstapt (nu Huitema) en tagelyk wa
de Blauwpoortsbrêge opblazen troch de dútsers. Efternei bliek
dat alle Boalserters flechten wiene en dat der net ien mear wie om
kontakt mei ús te sykjen.
Doe
moasten wy nei de Hollandia fabryk rinne en leine we op de
‘grutte dyk’ om Dútske patrûljes tsjin te hâlden. Doe’t
der in patrûlje fan Tjserkwert ôf
kaam, waard ien fan ús sa senuweftich en skeat. Dêrnei is de
patrûlje wer werom draaft nei Tsjerkwert. Us mem hie it thús net
mear en stjoerde ien fan it ferset nei Boalsert ta om my op te
heljen. We ryden oer Eksmoarre werom en dêr rûn in Dútser. Hjir
bin ik boppe op sprongen en haw syn wapen ôfpakt. Mei de Dútser
foar my út bin ik troch it doarp rûn. Ik haw him nei Rytseterp
yn Tsjerkwert brocht, der wenne Galama. Hjir hâlden se
al 7 Dútsers,
2 lânmachten en in fint dy’t de droppingen by ús pleats
ferrieden hie, ûnder skot. Tegearre mei Jehannes Kuipers (woonde
op de boerderij nu Yme Hempenius te Allingawier) haw ik doe in
skoft wacht hâlden.
Doe
hearde ik yn de fierte sjitten, rjochting Eksmoarre. Ik wie bang
dat Ine en de bern wat oerkomme soe en
haw Bart Gietema (nu Hein en Akke Gietema) út bed kloppe. Mei
hynder en wein haw ik se ophelle en sy binne dizze nacht by Bart
Gietema bleaun, iksels bin werom gien nei Galama.
Op 17 april 1945 hawwe wy de gefangenen nei Boalsert brocht nei it gemeentehûs. Dêr wiene wyls de
Kanadezen en die haw de mannen oernommen.
De
Kanadezen haw doe in man of 10 selekteart. Ik waard ek
oanwezen en wy krigen de opdracht om de brêge by de pleats
Laanzicht lyk foar Makkum der út te heljen.Wy fregen ús of hoe
dat moast, it wie in fêste brêge. Mar befel wie befel en fragen
wiene net oan de oarder. We moasten dêr
oansluting fine by de Wûnsers en tegearre it putsje klearje. We
binne fan Boalsert út troch de Kanadezen mei de tanks fuortbrocht
nei Parregea, doe nei Fokkemaoord en de rit gong fierder nei de
pleats fan Jan Bouma (nu fam. Ybema). We hiene blaue overalls oan
mei in wyte bân om de hân, it pak fan de ûndergrûnse. By de pleats lyk by de brêge (nu fam. Elgersma) seagen we ôfsettingen
en stiene mannen mei deselde pakken as wy. Kameraden tochten wy en
we rûnen net mear op skerp nei de mannen
ta, wol efter inoarder, mar mei te min ôfstân. De
mannen wiene gjin Wûnsers, mar Dútsers, it wie in hinderlaag. Op
300 meter fan de mannen wie it allegear fjoer (nu hoveniersbedrijf
Bosma). Roel van der Meer rûn foarop en wie op slach dea. Rindert
Anema rûn efter my, waard ek rekke en
is ek op it plak sels stoarn. Hindrik Postma moast ús dekke en
wie ek dea. Ik wie de
twadde en wie net ferwûne, mar ik woe my ferdigenje en
skeat werom. Doe haw se mei ek
delsketten. Ik hie trije kûgels yn ‘e
earmsholte en koe noch nei de sleat krûpe.
It wie ferskriklik, do sjochst dyn maten om dy hinne
dealizzen en deagean.
De rest fan de ploech is werom nei Allingawier rûn en haw
ferteld dat der trije deaden wiene en dat ik der noch ferwûne
lei. Ale de Vries fan Skettens woe my helje, mar der woe net ien
mei him mei. Hy is doe allinnich troch de fearten nei mei takommen
en hat my meinommen. It hoefde fan my
net mear, ik hie al safolle bloed ferlern. Mar hy hat
my oer dammen en troch fearten werom sleept nei de brêge (nu de
Witte, Carl Fellingerweg). Dêr wiene twa
mannen en twa reade krús ferpleechsters. Mei it hynder en wein
fan Jaan Jansen bin ik mear dea as libben nei Allingawier brocht.
Dêr wiene de Kanadezen. Mei de tank bin ik nei de dokter te
Boalsert brocht en fandêr nei it sikenhûs riden yn Snits.
Jaan
Jansen is doe nei myn frou Ine ryden en hat ferteld dat ik
delsketten wie en dat der ek deaden
fallen wiene. Ine Postma: Ik bin daliks op ‘e fyts mei
percussiebannen nei Snits fytst en haw de bern
by ús heit en mem efter litten. Japkje wie doe
noch mar in moanne âld. Douwe Postma: Ik bin doe te hastich
nei hûs kommen, dat wie myn eigen fout. Ik haw sein dat Ine jierdei
wie en dat ik nei hûs moast. Ik bin troch in pear susters nei hûs
brocht, mar ik koe niks. Ine herkende my net iens doe't ik thús
brocht waard. Moast dy yntinke, ik wie kostwinner fan it gesin en
der kamen no gjin sinten binnen. Ik bin doe te hastich
goedkart, mar ik koe noch neat. Ik koe doe oan it wurk by de
gesachstroepen. Ik moast iten bringe lâns de kampen mei NSB-ers.
Dernei bin ik wer ôfkart yn Ljouwert en mocht ik dit wurk ek
net mear dwaan. Beppe
Ine wenne yn in hûs yn Boalsert en woe nei har dochter yn Achlum
te wenjen. Doe
binne wy út de pleats by ús heit en mem yn it húske fan har
kaam yn Boalsert.
Ik
moast wol oan it wurk, it wie earmoede. Koopmans wie doe
feerider. Hy
stoppe en ik haw syn fergunning oernommen. Tegearre mei Klaas Huitema haw ik
doe in transportbedriuwke hân mei 'geregeld en ûngeregeld'
ferfier. We hiene in lytse frachtauto. Dit hawwe wy twa jier dien
en doe is hy derút stapt, it wie te lyts en de ynkomsten te krap.
Ik bin doe allinnich trochgongen. It wie krap, mar we haw it as húshâlding rêden. Dernei
haw we trije jier yn Eksmoarre wenne oan de Doarpsstrjitte (nu
fam. Overwater).
Dêr is op 23 juni 1946 ús twaling Karst en Piet
berne. Sy hawwe twa dagen libbe en harren ferstjerren wie
in hiele klap. Us fyfde berntsje Piet is op 27 juni 1948 dernei
ek noch yn Eksmoarre berne. Doe koene we de pleats op Fjouwerhûs
keapje (nu Houk en Lolkje Reitsma) en
it lân hiere. Mar by de swiere stoarmen yn 1953 is
it dak der ôf waait. Us fjirtjin kei stiene net mear droech. We
hiene net folle sinten, mar ferkeapje wie gjin opsje. Ik hie de
pleats kocht op ien betingst: dat ik dizze tsjin de aktuele
taksaasjewearde ferkeapje koe. En mei it dak derôf wie dit net
folle fansels. We haw it oprêden en der is in nij dak op kaam. Us
Karst is op 7 juli 1952 Fjouwerhûs berne.
We haw hjir in pear jier wenne en doe haw we de pleats fan ús
heit en mem oan de Bonjeterperwei oernommen.
De
pleats oan’e Bonjeterperwei (no Piet en Griet Postma)
En
hoe wie it mooglik, twa jier letter is it foarein fan 'e pleats
der troch in wynhoas utskoart. Doe koene we wer op ‘e nij
begjinne. Want hoe dom ek, de pleats
net yn de stoarmfersekering fansels. We haw hjir 23 jier mei nocht
wenne en binne yn 1976 nei it hûs yn ‘e Jouwer ferhúze. Us
Piet hat doe tegearre mei Karst de
pleats oernaam.
Wy
haw noch jierren kontakt hân mei de ploech fan de slach yn
Makkum. Ien kear yn de trije wiken gean
ik noch nei Ale, hy hat my it libben rêden en hy is as in broer
foar my. Sûnder him hie ik dit ferhaal
net fertelle kinnen. Noch jierren lang haw we mei in part fan de
mannen die it oerlibbe haw elts jier blommen by de grêven
brocht.We krigen wol altiten útnoegings foar gearkomsten foar
neibesteanden en slachtoffers fan de oarloch mar der binne we eins
nea west.
En
zo sluit ik een enerverend gesprek af.
Ik neem afscheid van twee 85-jarige mensen die een
bewogen leven achter de rug hebben. Wat valt er nog aan zo’n
verhaal toe te voegen, niets eigenlijk. Het heeft behoorlijk
indruk op me gemaakt. Bedankt
voor het interview en voor jullie openhartigheid. Namens Doarpsnijs
wensen wij jullie samen met de kinderen, 12 kleinkinderen en de 17
achterkleinkinderen nog veel fijne jaren toe.
Foto’s:
Fam. Postma, Interview: Sarie Lycklama à Nijeholt.
Mensen
Door
Geert Ringnalda
IN
MEMORIAM:
-
Auke Swart te
Oudemirdum ( 27-4-1932 -
21-5-2005) Auke en Antsje Swart in Oudemirdum waren een tijdlang
een begrip voor de jeugd van Exmorra-Allingawier en hun
begeleiders als ze in de jaren 70 en 80 weer eens een weekend naar
Gaasterland gingen Op
een boerderij aan de Schotanuswei
nabij Oudemirdum was het altijd feest na een vermoeidende
fietstocht of na een nachtelijk kampvuur. Op de boerderij van
Swart is nu echte
meer professionele rekreatie
gekomen. In Oudemirdum is Auke Swart na
plotselinge overlijden
begraven.
-
Gerrit J.Karssenberg
te Franeker (1-3-1944 – 26-5-2005) Was gereformeerd predikant in
Franeker.Hij kreeg van zijn kerkenraad de mogelijkheid veel werk
buiten Franeker te doen. Zo preekte hij ook wel eens
in Exmorra. Ds. Karssenberg begon in 1984 zijn loopbaan in
Hengelo (Ov) en stond sinds 1988 in Franeker.
-
Wytske Gietema-Stegenga
te De Knipe (12-9-1934 - 30-5-2005) Wytske afkomstig uit Oudega(W) was sinds 1 mei
1957 getrouwd met Augustinus Gietema (1930-1995) uit “de
polder” nabij Allingawier. Ze hadden een boerenbedrijf in De
Knipe en kregen vijf kinderen. Op 3 juni is Wytske begraven in De
Knipe.
-
Eeltje de Boer
te Sneek
(29-9-1950 – 31-5-2005)
Automonteur Eeltje de Boer geboren in Lemmer trouwde op
19 juni 1975 met Allingawierster Tjitske (van Jaring en
Nynke Ypma-Steigenga). Eeltje
is lange jaren ziek geweest en werd opgenomen in
“De Ielanen” waar ook zijn 88-jarige schoonmoeder
verblijft. Eeltje werd op 3 juni begraven in Sneek na een dienst
in de Christelijk Gereformeerde Kerk waarin Psalm 121 centraal
stond.
-
Rinske Heinsma-Kamstra
te Bolsward (
20-1-1915 – 1-6-2005) Frou
Heinsma was vanaf 1971 Exmorster
met haar gezin de eerste bewoners van het pand van der
Weystrjitte 39: heit en mem met zoons Siebe,
Pieter en Sjoerd en
dochter Catharina. Rinske werd geboren te
Kimswerd en
trouwde op 7 juni 1941 met Douwe Heinsma (1915- 1984) Ze gingen
wonen in Wons en van 1942 tot 1949 in Schraard. Heinsma
werd omstreeks 1970 timmerman-uitvoerder bij Bouwbedrijf
Schakel en werkte onder meer aan de kerken van Berlikum en
Allingawier en Venhuizen (NH). Frou Heinsma werd de laatste jaren
verzorgd in “Bloemkamp” en is op 6 juni begraven op het
kerkhof van Schraard..
-
Douwe Herre de Vreeze
te Koudum (30-4-1970
– 2-6-2005) Na ernstige ziekte overleed deze Koudumer afkomstig
uit Balk, was getrouwd met Antje
Draaijer. Hij was een oom- en tantezegger van Exmorsters Tjalle en
Ankie Reitsma. Douwe werd op 7 juni begraven te Balk.
Troch
Eksmoarre en Allingawier
Uitslag
Referendum Europese Grondwet 1 juni jl.
De
uitslag van stemlokaal ’t Honk te Exmorra was:
143
voor en 152 tegen.
Een
nipte overwinning voor de tegenstanders dus, afwijkend van het
landelijke beeld, waaruit een duidelijk nee naar voren kwam.
De
opkomst was hier 70%, er kwamen 296 stemmers. De laatste stemmer
was J. Steigenga om 21.00 uur.
Voorzitter
in het stembureau was Johan Kingma, hij werd bijgestaan door
Siebren Reitsma en Yke Rusticus .
In
de gemeente Wûnseradiel hebben 6053 mensen een stem uitgebracht.
Dat is een opkomstpercentage van 68,87%. 2452 mensen waren voor de
Europese grondwet, 3572 mensen stemden tegen en er waren 29 blanco
of ongeldige stemmen. Dat betekent dat 40,70% voor stemde en
59,30% tegen stemde.
Uitzonderlijk was de stemming in Lollum. Hier stemde een kleine
meerderheid, 50,53%, voor de Europese Grondwet.
Geslaagd!
Trushna
Feenstra:
Zorg & Welzijn kb nivo
Hendry
Steigenga: richting GT.
Rinze
de Boer: VWO
Allen
aan het Marne College te Bolsward.
harte gefeliciteerd!!
 Geslaagd
voor zwemdiploma B:
Annemiek
Zuidema
Kinderen
Exmorra lopen Avondvierdaagse Makkum e.o.
|
