DOARPSNIJS

Dorpskrant voor Exmorra en Allingawier

Jaargang 43 , nr.  2025

Februari   2006 

Voorwoord

Beste mensen,

Februari

Het lijkt er op dit moment wel op dat het toch winter begint te worden. Misschien kunnen we de schaatsen toch nog uit het vet halen!

Inmiddels hebben de kinderen al wel even op de ijsbaan geschaatst. Alleen was de ijspret van korte duur, want de volgende dag was de regen er weer. Wie weet gaat het nog een keer lukken!

Deze maand aandacht voor Valentijn, een leuke kleurplaat en een dessert voor geliefden……

Verder in Tusken tomme en wiisfinger de familie Drost.

Verder laten o.a de gardeniers en  stichting Lex van zich horen.

En natuurlijk nog veel meer, mis het niet!

Veel leesplezier en tot volgende maand,

De redactie.

Inhoud

Soarch en blydskip.......................... 4

Mensen.............................................. 7

Tusken tomme en wiisfinger.......... 9

Valentijn Kleurplaat...................... 15

Troch Eksmoarre en

Allingawier..................................... 16

Dorpsbelangen nieuws................. 19

Út de kranten ................................20

Jo sille it mar beleve................... 22

Gezinsdienst. ................................ 23

Fan alles wat........................... 24 .

Dessert voor verliefden.............. 26

Sportnijs........................................ 27

Kerknieuws.................................... 29

Eén, twee, drie.............................. 31

Út it laadsje............................ 32

Weer.............................................. 33

Maandkalender   ................         34

Soarch en Blydskip  

Even voorstellen…….

Inmiddels woon ik hier alweer 3 maanden, maar zal me toch nog even voorstellen. Ik ben Nynke van Dijk en woon sinds begin november samen met Tammerus van der Veen op de Van der Weystrjitte 15. We hebben van velen hier al leuke reacties mogen ontvangen, bedankt hiervoor!

Ik studeer rechten in Groningen, ben nu 5e jaars. Ja, ik heb een beetje achterstand, maar ik hoop volgend jaar te kunnen afstuderen. Ook werk ik voor een grote rechtsbijstandsverzekeraar in Groningen, zodat ik alvast de theorie van mijn studie in praktijk kan brengen.

Tammerus zit op dit moment weer in Afghanistan en blijft daar tot begin april. Post krijgen is daar natuurlijk altijd leuk. Dit is zijn adres, mocht je hem iets willen sturen:

Kpl¹ 820703002  V/d Veen T.Y.

1 NLD/NOR EEAW F-16 DET ISAF 4

Napo 31

3509 VP Utrecht

Groetjes,

Nynke van Dijk

Geslaagd  

Kim Overwater is geslaagd voor het zwemdiploma A!

Van harte gefeliciteerd!

Mensen

Troch Geart Ringnalda, E-mail g.ringnalda@home.nl  

BURGERLIJKE STAND WONSERADEEL (een selectie van)  

VIJFTIG  JAAR GELEDEN:  MAART/APRIL/MEI 1956 

GEBOREN:

12-4   Paulus z.v. Sijbold de Boer, veehouder en Augustina Johanna Jorna te Parrega

18-4   Jan  z.v. Luitzen Ykema veehouder en Gerbrig Bootsma te Parrega

GEHUWD:.

1-5    Eelke Reitsma (24) veehouder te Tjerkwerd en Lijsberth Bouma (21) te Exmorra (geboren te Allingawier) 

OVERLEDEN:

31-3   levenloos kind  van Jacob Stegenga veehouder en Dettje Arendz te Burgwerd

IN MEMORIAM 2005/2006

Bauke van der Velde (Hommerts 9-7-1923 – Workum 24-12-2005)

Vanaf 1947 was hij in zuidelijk Wûnseradiel, in een gedeelte van Wymbritseradiel en in It Heidenskip de man van “de voorlichting” werkend vanuit zijn woonplaats Workum. Ambtenaar van de Rijkslandbouw Voorlichtingsdienst  belast met begeleiding van boeren die wel eens iets nieuws op hun bedrijf wilden en daarover meer wilden weten. Van der Velde was hun vraagbaak totdat er voor Van der Velde na ongeveer veertig jaar teveel op hem af kwam en stopte met zijn werk ten dienste van veel veehouders.Van der Velde is op 29 december begraven op het kerkhof van Workum

Jan Tasma (Tzummarum 7-9-1929 – Wouterswoude 13-1-2006)

Op 4 september 1957 trouwden in de gereformeerde kerk van Allingawier Jetske Wijnalda en Jan Tasma. Jetske was de dochter van Allingawierster  timmerman Herke Wijnalda(1887-1980) en Trijntje Miedema. Herke en Trijntje woonden  33 jaar in Allingawier van 1926 tot 1959 en werden opgevolgd door de familie Heinsma. De Wijnalda’s hadden twee kinderen Sietze en Jetske. Na haar huwelijk vetrok Jetske met haar man naar Franeker waar ze tot voor twee jaar woonden. Jan werkte lang op een scheepswerf in Franeker. Op 18 januari is Jan begraven te Damwoude na een kerkdienst in de christelijk gereformeerde kerk aldaar.

TWEE VERJAARDAGEN

Twee bijzondere verjaardagen in maart van de oudste oud-inwoners die we kennen! Ze wonen beide in “Avondrust” in Makkum, beiden weduwe  en ze worden beiden even oud ! Beiden geboren in 1910 en worden dus 96 jaar !

Op 2 maart is het de verjaardag van frou Eleonora Postma-Jansen vanaf 1932 in Allingawier en Exmorra.Zij werd beschreven in DN van december j.l. in de rubriek ”Tusken tomme en wiisfinger”.

Op 14 maart nog een jarige uit 1910: frou Jantje Lemstra-Dijkstra zij woonde tot haar huwelijk in de jaren dertig in Allingawier bij haar ouders Thomas en Janke Dijkstra. Daarna lange jaren in Skuzum als de echtgenote van Pieter Lemstra.

Tusken Tomme en Wiisfinger

Wim en Diny Drost-Dolman, pleegouders van meer dan 40 kinderen: ”Er bestaan geen probleemkinderen, het zijn allemaal kinderen met een probleem.”

Het interview van twee maanden geleden eindigde in de boerderij van mevrouw Postma-Jansen aan de Bolswarderweg in Exmorra. En het einde van dat interview, is het begin van het interview van deze maand met Wim en Diny Drost. Zij zijn de huidige bewoners van deze boerderij en hebben de boerderij in 1984 van de familie Postma gekocht. Nieuwsgierig ben ik vooral naar hun verhaal ten aanzien van de talloze pleegkinderen die in dit gezin zijn opgenomen. En verder… ach, ik zie het wel.

In de week voorafgaand aan het interview maak ik een afspraak met Diny Drost. Mijn agenda en de Drost familieagenda komen eraan te pas om een datum te prikken. Gelukkig is er een gaatje en op een zaterdagmiddag loop ik het winkeltje van de familie Drost, De Cirkel binnen. En ik kan me wederom schamen, ook hier ben ik als Exmorster nog nooit binnengeweest. Wat ik zie, overtreft mijn verwachtingen. Een winkel waarbij sieraden en stenen het beeld bepalen. Wim Drost is net van plan de winkel te sluiten voor die dag en leidt me in vogelvlucht door de winkel. Nooit geweten dat stenen zo mooi kunnen zijn en dat iemand met zoveel liefde over stenen kan praten. Een aanrader…

Foto: het interieur van De Cirkel

We lopen met z’n tweeën naar binnen en daar wacht Diny met George van Breemen aan de keukentafel op ons. George stelt zich voor, hij is Project Manager van het Noordelijk Netwerk. Het Noordelijk Netwerk is het tweede bedrijfje van Wim en Diny Drost en opgericht in 2004. Een ICT-onderneming waar ik tot op dat moment het bestaan niet van wist en waar George op de loonlijst staat. Ik zit me meteen af te vragen hoe ze dit allemaal combineren met de vaste baan van Wim en de kinderopvang van Diny. Want dat is alles wat ik van ze weet. En dus ook hier, we beginnen bij het begin.

Diny Drost: Ik ben geboren in Beeksbergen en Wim in Apeldoorn. Er was in die tijd sprake van behoorlijke woningnood. Hierdoor zijn we na ons trouwen gaan wonen in het zomerhuisje op het erf bij mijn ouders in Apeldoorn. Wim kon in 1970 een baan krijgen bij Douwe Egberts in Joure en via D.E. konden we hier ook een huis huren. Toen zijn we met onze drie maanden oude zoon Vincent vertrokken naar Joure. Hier zijn later ook Christof en Gaston geboren. Met drie kinderen voelde mijn gezin niet compleet. Gaston was één van een tweeling, waarvan het andere kindje na 6 maanden zwangerschap is overleden. In mijn hart was nog voldoende ruimte. Ik wilde eigenlijk wel een kindje adopteren, maar Wim wilde dit niet. Hij zei: er zijn nog genoeg kinderen in Nederland die je eerst kunt helpen.

En zo is het gekomen. In 1977, na drie gesprekken met de maatschappelijk werkster, kwam een maand later ons eerste pleegkind Nel, een meisje van 16 jaar. In principe waren we een crisisopvang gezin, in de praktijk bleven kinderen vaak langer. Crisisopvang betekende dat we kinderen opvingen die b.v. van huis waren weggelopen en waarvoor een anoniem adres werd gezocht. We werden minimaal 10 keer per jaar gebeld en kregen alleen kinderen vanaf 13 of 14 jaar. In Joure hadden we op een gegeven moment vier pleegkinderen die langdurig bleven en natuurlijk onze eigen kinderen. Duidelijk was dat we qua ruimte niet meer konden opvangen en dat dit al behoorlijk krap was. Bovendien was er altijd al de wens om een huis te kopen en om buiten te wonen. We hebben uiteindelijk 87 huizen bekeken en dat alles binnen een straal van 25 kilometer rond Joure. Deze boerderij kwam te koop en ik was er meteen verliefd op. Er stonden allemaal vergeet-mij-nietjes in de tuin. We hebben de boerderij gekocht en mevrouw Postma was er erg gelukkig mee dat de opvang van pleegkinderen de reden was dat we hier kwamen wonen.  In Exmorra konden we meer kinderen opvangen. Er waren hier 4 slaapkamers toen we de boerderij kochten. Inmiddels zijn het een stuk of 8 en twee appartementen. We hebben echter nooit een maximaal aantal kinderen gehanteerd. Wat moest komen, kwam.

De boerderij van de fam. Drost aan de Bolswarderweg, waar al vele pleegkinderen een goed tehuis vonden.

Goed, zo is het dus gekomen, maar waarom neem je van het ene op het andere moment, zonder ervaring, meerdere pleegkinderen in huis ? Dat moet bijna een roeping zijn.  Diny: Eigenlijk denk ik dat de basis is gelegd door mijn oma. Mijn oma was ook een pleegkind, dit wisten we pas achteraf, maar ik heb het altijd wel gevoeld. Mijn moeder was ook iemand waarbij de deur altijd openstond. Dan kwam de ene voor een aantal maanden en dan weer een ander. Ik was dus gewend om allemaal mensen in huis te hebben en zette dit voort. Ik ben nooit alleen thuis geweest. En mijn moeder is nog steeds niet veranderd. Ze is inmiddels 82 jaar, woont nog steeds zelfstandig en meent dat ze nog iedere dag “die oude mensen” in de verzorgingstehuizen op moet zoeken. Geweldig toch..

 Ik heb overigens in 1977 en 1978 wel de opleiding MBO sociale dienstverlening gevolgd om toch wat basis te hebben. Daarna heb ik 10 jaar lang aspirant-pleegouders training gegeven ter voorbereiding op wat komen zou.  

Waren er ook momenten tijdens de opvang dat jullie het ook niet meer wisten ? Oh ja hoor, meerdere malen. Als er sprake was van een definitieve plaatsing, dan stond het pleegkind altijd onder toezicht van justitie en we konden altijd terugvallen op het maatschappelijk werk. Als het niet meer ging, hing ik dan ook meteen aan de lijn. Dan kwamen ze soms meerdere malen per week langs en dan gingen we toch maar weer verder. Feit was, dat wij de laatste optie als pleeggezin waren. En met dat in je achterhoofd,  ga je weer verder en zet je de schouders er maar weer onder. Er waren dan ook heel erg beschadigde kinderen bij. Kinderen die hier kwamen met een incompleet dossier. Men kon niet altijd achterhalen wat zo’n kind allemaal had meegemaakt. In principe konden wij vaak door goed te observeren het dossier compleet maken. Ondanks dat het kind niet altijd kon zeggen wat er was gebeurd, konden wij dit door ervaring wel aan het gedrag van het kind zien. In onze ogen zijn er dan ook geen probleemkinderen, het zijn allemaal kinderen met een probleem. Kinderen worden zo gemaakt en eigenlijk is er altijd sprake van ouders met problemen. En heel vaak zie je dit dan generatie op generatie herhalen. Het grootste probleem bij al die pleegkinderen is het hechtingsprobleem. Ouders kunnen ook door hun verleden vaak geen structuur bieden aan hun kind en ook deze ouders hebben meestal problemen met hun ouders gehad, waardoor zij zich ook niet goed kunnen hechten. Het kind weet dan vaak ook niet beter dan dat het gedrag van zijn vader en moeder normaal is.

Ik kan je een voorbeeld noemen. We hadden een pleegdochter van 18 jaar. Destijds werd er een wetswijziging doorgevoerd, waardoor je volgens de wet volwassen was bij 18 jaar in plaats van 21 jaar. Zij vertrok ’s nachts tussen oud & nieuw toen de wet in werking trad. Ze is vrij snel hierna getrouwd, gescheiden en heeft nu een zoon van 14 jaar. De zoon woont op dit moment bij zijn vader, onze pleegdochter is verdwenen en niemand weet waar ze zit. Hier zie je dat ze zich niet aan ons heeft kunnen hechten, niet aan haar man en zelfs niet aan haar eigen kind. Gelukkig heeft dit kind een goede band met zijn vader. Maar als dat ook een probleem is, kun je er vanuit gaan dat dit kind in de toekomst dezelfde problemen krijgt. 

Als je te maken hebt met een gezin met deze problemen, dan krijgt het kind zoveel ruimte in zo’n gezin, dat het zich hiermee geen raad weet. Wij bieden de kinderen structuur en dan gaat het langzaam aan wel weer beter. Sommige pleegkinderen kunnen zich voor de buitenwereld prima gedragen. Feitelijk spelen ze een rol. Zodra je ze loslaat en het kind niet in staat is die structuur zelf vast te houden, gaat het meteen weer bergafwaarts. Het ene kind heeft meer overlevingsdrang dan de ander en is ook positiever ingesteld. Soms kun je wel inschatten welk kind het in de toekomst gaat redden en welke niet. En als we er alles aan hebben gedaan, heb ik er vrede mee. Maar in de meeste gevallen is het moeilijk als je ziet dat zo’n kind het uiteindelijk niet redt. Vergeet niet dat er ook al een aantal kinderen overleden is en dat er een aantal is dat inmiddels gevangenisstraffen heeft uitgezeten.

Is er dan nooit een periode geweest dat jullie dachten, ik doe het niet meer! Diny: Er zijn  perioden geweest dat we door ouders van pleegkinderen werden bedreigd en geterroriseerd. En dit meerdere jaren lang, maar opgeven…nee nooit! We waren vaak het laatste station voor een pleegkind. En klaarblijkelijk komt er dan een moederinstinct bovendrijven. We kwamen toen en komen nu altijd op voor het belang van de kinderen, ook al ging dit toen ten koste van de veiligheid van het hele gezin.

Ik vond het altijd erg naar als anderen tegen mij zeiden: “Ik zou het niet kunnen, wat jullie doen voor die kinderen”. Dan dacht ik altijd, je kan het wel, maar je wilt het niet. Of heel pijnlijk: ”Jullie doen het voor het geld….” Wel heb ik mijn verwachtingen ten aanzien van pleegkinderen heel erg moeten bijstellen. Ik dacht dat ik ervoor kon zorgen dat ze het later ook goed kregen. Nu is het zo dat ik mijn verwachting in zoverre heb bijgesteld, dat wij ervoor proberen te zorgen dat het kind zich bij ons goed voelt en het goed doet en dat is al prima. De kracht van ons gezin is ook, dat we veel kinderen tegelijk kunnen opvangen en ook meerdere uit één gezin. Bovendien kan een kind daarom met de ene ruzie maken, met de andere janken of spelen. Er is altijd wel iemand om je ei bij kwijt te kunnen.

Het klinkt nu net of we een poel van ellende hebben meegemaakt. Maar dat is niet waar. We hebben bovenal veel positieve ervaringen gehad en dat zorgde ervoor dat onze energie nooit op was. Een aantal van de kinderen hebben al hun negatieve ervaringen benut om nu anderen van dienst te kunnen zijn. Het negatieve draait zich hierom in het positieve.

Op dat moment komt Aukje van der Heide de keuken binnenlopen. Zij is één van de eerste pleegkinderen die ooit bij de familie Drost heeft gewoond. Samen met haar twee kinderen Tsjalling (7) en Jetske (13) Faber komt ze binnenkort weer bij de familie Drost wonen. Ze wordt binnenkort zelfstandig ondernemer en gaat vanuit de boerderij 24-uurs zorg aan b.v. ouders van kinderen met ADHD bieden. Ze geeft aan dat ook zij wellicht pleegkinderen gaat opnemen. Aukje is dus een voorbeeld van iemand die wat met haar negatieve ervaringen is gaan doen.

In 1994 viel jullie zoon Christof van het dak waardoor hij niet meer kan lopen. Wat voor invloed heeft dat gehad ? Diny: Achteraf denk ik dat daar het breekpunt was. Ik heb toen mezelf niet de ruimte gegeven om de emoties die hierbij hoorden te laten gaan. Ik ben doorgegaan in de waan van de dag. De kinderen Vermaning waren hier in die tijd en dat waren kinderen met veel problemen. Agnes is na het ongeluk bij ons komen wonen. We hebben meteen de kamer verbouwd en alles aangepast voor Christof. Ik heb die jaren teveel van mezelf gevergd. In 1999 ben ik aan het werk gegaan bij “Blijf van mijn lijf”. Ik heb hier een huis opgezet voor jeugdige prostituees. Al met al hadden we pleegkinderen, ik mijn baan, Wim zijn baan en dit was duidelijk teveel. In 2001 kreeg ik een burn-out. Het maatschappelijk werk wilde de kinderen weghalen. Dit wilden wij absoluut niet, je doet je eigen kinderen toch ook niet weg. Wim heeft toen alle zorg overgenomen. Toen hebben we besloten geen nieuwe kinderen meer aan te nemen, maar wie bij ons woonde mocht uiteraard blijven. Op dat moment waren Bianca de Jong, George en Glen Willemsen bij ons. Ik heb toen het winkeltje opgezet. Maar het bloed kruipt, waar het niet kan gaan. George is gebleven en Riekje Lycklama à Nijeholt is weer terug en woont inmiddels in het appartement. Nu ook Aukje weer terugkomt, krijgen we toch weer wat pleegkinderen terug.

Wim: We hebben wel afgesproken dat er geen nieuwe kinderen meer komen. Als ze Diny morgen zouden bellen met een nieuw crisiskind, dan zou ze ze meteen weer in huis halen. Maar ik wil het niet meer. Ik heb inmiddels de Cirkel overgenomen van Diny. Diny is nu gastouder en vangt overdag 7 verschillende kinderen op op verschillende dagdelen. Dat vind ik prima, maar ik vind het ook heerlijk dat ze ’s avonds weer naar hun ouders gaan. De verantwoording van een pleegkind is een 24-uurs verantwoording, je moet alles regelen en er komt zoveel meer bij. Hier heb ik geen zin meer in.

George Willemsen schuift aan en vertelt: Wim is hier als vader een rolmodel voor vele kinderen geweest. Hij zegt niet zoveel, maar als het nodig is, is hij er voor je. Hij is een echte doener en van hem heb ik veel praktische dingen geleerd zoals wassen en koken. Hij is zeer pragmatisch.

Hoe hebben jullie eigen kinderen het al die tijd met pleegkinderen ervaren ? Wim: Onze eigen kinderen zijn hierin meegegroeid, ze wisten niet beter. Christof heeft er de meeste moeite mee gehad. Vincent lijkt het meest op Diny en heeft ook qua opleiding en werk het meest in die richting gedaan. Christof en Gaston lijken meer op mij. Wij zijn meer doeners. Als je Vincent zou bellen, zou hij ook meteen kinderen opvangen. Het zou zeker niet de keuze zijn van Christof en Gaston.

En hoe ziet de toekomst er nu voor jullie uit? Diny: Wim heeft nog drie werkdagen te gaan bij Sara Lee. Dan gaat hij als 59-jarige met pré-pré-pensioen. Dus breekt er weer een andere tijd aan. Maar voldoende te doen. De Cirkel is er, het internetbedrijfje is er. We gaan weer verbouwen voor de komst van Aukje met haar kinderen en ik heb mijn gastouderopvang nog. En ach, wie weet loopt er over een aantal maanden wel weer een aantal pleegkinderen rond. Bovendien heb ik hier nog kisten met foto’s liggen van alle pleegkinderen. Ik wil van ieder pleegkind een fotoboek maken en waar het nog kan ze de fotoboeken aanbieden. Ik heb dus niets van al die jaren opgeschreven, maar deze foto’s roepen voldoende beelden op. Dat is mijn manier om het af te sluiten. En dat is meteen een mooi einde van het interview.

Nu ik het op schrijf, is het een lang verhaal geworden. Maar ik wil en kan niets schrappen. Het is te boeiend en het interesseert me mateloos. Wat een respect voor dit echtpaar. Een echtpaar dat aan de ene kant veel energie en strijdlust uitstraalt, maar anderzijds ook heel rustig kan zijn. Ik denk dat ik nog maar een topje van de ijsberg heb gehoord en dat maakt het respect alleen maar groter. In elk geval namens Doarpsnijs hartelijk bedankt voor het interview en de openheid in het gesprek.

De vakantiebus waarmee de familie Drost op vakantie ging.

Tekst: Sarie Lycklama à Nijeholt, Foto’s: Wim en Diny Drost 

Troch Eksmoarre en Allingawier

Kerstfeest van de  ‘Oerdracht’ op 21 december 2005

Eind december vierde de school het jaarlijkse kerstfeest in de kerk van Exmorra.

De kerk was mooi versierd  en de kinderen hadden goed geoefend aan de musical.

Wilma  las het verhaal voor . Yde speelde Isar. Isar werd verwend door zijn vader en uit jaloezie gooiden zijn broers hem in de put.

Hij werd verkocht als slaaf. Tijdens zijn avonturen ontmoette hij vele mensen.  

Zo leerde hij het zieke meisje kennen.  Marielle ,die het meisje speelde, zong solo een prachtig lied. Doordat Isar helderziend was kon hij de koning helpen zijn land te behoeden voor hongersnood. Hijzelf werd onderkoning. Toen zijn broers toevallig bij hem hulp kwamen vragen herkenden zij hem niet. Isar vergaf hen alles en sloot hen in zijn armen.

Het was een mooi stuk. Klaske, Douwina, Anne Elske en Annette vormden voor veel liedjes het achtergrondkoortje. Het klonk goed.

In de pauze kregen alle aanwezigen een lekkere koek.

Alle kinderen hadden een taak. Met kaarsen en vele lampjes gebeurden er steeds weer andere dingen.Ytsen en Nicole speelden Jozef en Maria.

Aan het eind van deze sfeervolle avond kregen de kinderen een tas met een boek, snoep, mandarijn en presentje.

Wij willen alle bewoners van Exmorra en Allingawier ,die een financiële bijdrage hebben gegeven,  hartelijk bedanken hiervoor.

Mede dankzij jullie is het weer gelukt er een geslaagd kerstfeest van te maken.

                                                         De Kerstcommissie.

Polderpopgift naar Biljartvereniging ‘t Keutje

Dinsdag 3 januari 2006 ontving Marco Lemstra namens biljartvereniging ’t Keutje, uit handen van de penningmeester van Stichting Lex, Hessel Bergsma, de Polderpopgift 2005-2006 ter waarde van 750 euro voor de aanschaf van een nieuw biljart. Stichting Lex wenst hen veel speelplezier.  

Hessel Bergsma (links) en Marco Lemstra (rechts) bij de uitreiking van de Polderpopgift

Verenigingen en stichtingen uit Exmorra/Allingawier kunnen zich aanmelden voor de Polderpopgift 2006-2007 voor 1 december 2006. Deze moet schriftelijk ingediend worden, voorzien van een duidelijke omschrijving waarvoor het bedoeld is, bij onze secretaris, Gaston Drost, Jelle Huitemastrjitte 4.

Carnaval 2006

Stichting LEX organiseert zaterdag 18 februari aanstaande weer het jaarlijkse carnaval. 

Dit jaar met het thema………..        PLATTELAND!

De jeugd is ’s middags van 15.00 tot 17.00 van harte welkom in ’t Honk voor een disco. De toegang bedraagt 2,50 euro inclusief 1 consumptie en een bakje patat.

’s Avonds vanaf 21.30 uur is een disco met veel Hollandse meezingers. De toegang bedraagt 5,00 euro.

Voor de meest fraai uitgedoste personen zijn er prijzen beschikbaar!

Verkoopmiddag ten bate van Israël

Verkoop middag ten bate van Israel op 8 februari onder het genot van een glaasje wijn bij Hinke en Trynke aan de van der Weystrjitte 2.

U bent van harte welkom van 14.00  tot 17.00 uur!

Buurtbewoners van 'Trije yn ien'!

Op 17 februari 2006 houden we onze jaarvergadering in de Kaatskantine.

Aanvang 20:00 uur. We zullen herinneringen ophalen aan het oude jaar en plannen smeden voor de nieuwe.

In ieder geval hebben we op donderdag 9 maart 2006 een uitje voor de kinderen

naar Oranjestad gepland.We gaan dit keer de gehele dag weg.

De kinderen hoeven die dag niet naar school want de leerkrachten gaan op studie.

Ouders van 'Trije yn ien'' en de v.d  Weypolle : houdt die dag beschikbaar om eventueel te rijden. We willen de kinderen vervoeren met auto's en ze een fijne dag bezorgen. Nadere informatie hierover volgt nog.

                                                                                              Het Bestuur.

TUINVERENIGING  ‘DE GARDENIERS’

De jaarvergadering  van ‘De Gardeniers’ zal worden gehouden op woensdag

22 februari  a.s. ‘s avonds om 8 uur in de kaatskantine.

Er is op de tuin nog plaats voor enkele  nieuwe leden/tuinders en daarom nodigen wij belangstellenden uit de vergadering bij te wonen. Zij kunnen dan alle inlichtingen krijgen die zij wensen. Inlichtingen kunt u ook krijgen bij de voorzitter, Piet Kuperus, tel. 573895.

De leden krijgen nog een persoonlijke uitnodiging.

Ida van den Berg, secretaris

Nieuws van Dorpsbelang Exmorra

Jaarvergadering

De jaarvergadering bestemd voor onze leden zal worden gehouden op

vrijdag 24 maart 2006 om 20.00 uur in Dorpshuis ’t Honk. Nadere informatie volgt.

Ligplaatsenbeleid

Zoals in Doarpsnijs nummer 2016 van 7 mei 2005 reeds vermeld, heeft de gemeenteraad op 29 maart 2005 een ligplaatsenverordening vastgesteld.

Het ontwerpbeleid heeft tot en met 18 mei 2005 ter inzage gelegen en een ieder kon hiertegen bezwaar indienen. Voor Exmorra betekende dit, dat er ter hoogte van het gemaal bij de Opslach een verbod zou gelden voor zowel aanleggen (maximaal 3 dagen) als het innemen van een (vaste) ligplaats. Tevens zou er voor beide zijden van de Exmorravaart (de vaart be