DOARPSNIJS

Dorpskrant voor Exmorra en Allingawier

Jaargang 43 , nr.  2029

juni    2006

Voorwoord

Beste mensen,

Juni

Het doet toch goed dat er elke maand weer mensen zijn die met ons meedenken over de invulling van het DN.

We zijn erg blij met de berichten die we krijgen via de mail of de brieven, kaarten, foto’s e.d. over de post.

Bedankt daarvoor, anders zou het een heel dun krantje worden!

Deze maand kunt u van ons weer veel foto’s verwachten, onder andere van de vossenjacht, de kranslegging en …… nou ja kijkt u zelf maar.

Natuurlijk aandacht voor Vaderdag en Pinksteren.

Een nieuwe 1,2,3 raad maar wie en de prijswinnaars.

Berichten en felicitaties op sportief gebied en nog veel meer!

Veel leesplezier en tot volgende maand,

De redaktie.

Inhoud

Soarch en blydskip............ 4

Mensen................................ 6

Tusken tomme en wiisfinger.. 9

Út de kranten ....................17

Kleurplaat.......................... 18

Troch Eksmoarre en Allingawier........................ 19

Jo sille it mar beleve...... 23

Fan alles wat................ 25

Sportnijs........................... .31

Kerknieuws................... 37

Eén, twee, drie................. 39

Út it laadsje.................. 40

Weer.................................. .41

Maandkalender............. 42

Soarch en Blydskip

Hjørring 14-5-06

Bedankt inwoners van Exmorra-Allingawier

Het is nu 2 weken geleden dat Reinskje na bijna 3 jaar ziekte is overleden.

Ondanks alle operaties en medicijnen heeft Reinskje moeten erkennen dat haar situatie uitzichtloos was. De 3 jaar waren met vele ups en downs. Goede hoop was er in 2004 na een geslaagde operatie,maar na een jaar ging het mis, een bloedprop in het nieuwe hart+een zware suikerziekte maakte haar toestand heel complex, hier is ze nooit weer goed van herstelt. Vanaf de eerste dag ziekte tot na haar overlijden zijn de kaarten uit Exmorra-Allingawier constant binnen gekomen, ik heb de kaarten gisteravond doorgezien, sommige mensen hebben meer dan 10 verstuurt. Het heeft haar goed gedaan te ervaren niet vergeten te zijn, ook voor ons die achterblijven. Op z'n deens zegt men dan tusind tak, duizend maal bedankt voor jullie meeleven. Nu moeten we verder,het leven gaat door, de kinderen gaan weer naar school het land is weer gezaaid en over een paar weken moet het eerste gras weer geoogst. 

Groeten vanaf  de "pleats landlust" in dk van

Riemer, Hendrik en Ype Reinsma.

Beste dorpsgenoten Exmorra/Allingawier.

Graag willen we iedereen bedanken voor jullie meeleven van de afgelopen tijd toen Rennie ziek was en na haar overlijden. De vele kaarten met meelevende en bemoedigende woorden hebben ons erg goed gedaan.  Hartelijk dank hiervoor.      

Gabe-Alie Reinsma.

Bedankt!

Wij willen iedereen hartelijk bedanken voor de vele kaarten, 

bloemen en andere attenties. 

Die wij mochten ontvangen op ons 45-jarig huwelijksfeest 

op 18 mei j.l.

                                                      J. en S. Prins-van Dijk.

Sa as in blêd falt fan de beam,

Sa giet in minske fan dizze wrâld.

En de fûgels sjonge fierder.

Graach wolle wy eltsenien betankje foar it meilibjen, op wat foar

wize dan ek, nei it hommelse ferstjerren fan Petra har âlders.

Binnen 3 wiken je heit en mem kwyt, it is noch steeds net te befetsjen. Mar jim waarme belangstelling yn’e foarm fan kaartsjes, tillefoantsjes en wurden fan treast hawwe ús goed dien en helpe ús om fierder te gean. Hertlik tank dêrfoar!

Petra en Yeb, Sytse, Bente en Marius de Witte.

Geslaagd !!!!

Klaas Anne Terluin slaagde voor het muziekdiploma A en Kim Overwater behaalde het zwemdiploma B.

Mensen

Troch Geart Ringnalda, E-mail g.ringnalda@home.nl  

BURGERLIJKE STAND WONSERADEEL (een selectie van)

VIJFTIG JAAR GELEDEN:  

JUNI  1956

GEBOREN:

3-6  Lolle z.v. Yde Schakel,timmerman en Lipje Postma te Exmorra

23-6 Anne z.v. Gerben Lemstra, molenaar en Aaltje Woudstra te Exmorra

26-6 Lieuwe z.v. Jan Wesselius,venter en Afke Louwsma te Wons  

HUWELIJK:

22-6 Pieter Canrinus(25) landarbeider te Skuzum en Eelkje Feenstra(22) te Allingawier

OVERLEDEN:

7-6  Attje Wiersma (75) te Exmorra, weduwe van Djurre Postma

30-6 Ike Baaijma (74) te Exmorra, weduwe van Johannes de Vries

IN MEMORIAM 2006

25-4 Jan Christoffel de Does (29-8-1945 West-Terschelling- 25-4-2006  Harlingen). Jan en Alie de Does woonden ongeveer twee jaar in Exmorra (1971-1972) op v.d.Weystrjitte 15,daarna kwamen Lammert en Liesje Steigenga op dat adres.Jan de Does leidde de drumband in Exmorra.De crematie vond plaats te Goutum op 1 mei.

28-4 Rein Oostenveld te Makkum waard 74 jier en ferstoar noch gjin trije wike nei de dea fan syn frou. "Soms sjitte wurden tekoart" By de treurjenden: Petra Oostenveld en Yeb de Witte  en harren bern te Allingawier.

De kremaasje wie op 2 maaie.

1-5 Reinskje Reinsma-Veninga (19-4-1970- Schettens -1-5-2006 Lörslev Denemarken) In 1984 verhuist Ype Reinsma van Wons naar Exmorra,een aktieve jongeman die onder meer zijn huis in Exmorra  grondig verbouwde. In 1993 trouwt hij met Reinskje (Rennie) Veninga. Ype wil boer worden en dat lukt in 1998 in Denemarken in het noorden van Jutland.Met hun twee zoontjes emigreren ze en ze zijn ook aktief in Denemarken. Maar Reinskje wordt ziek en twee jaar geleden onderging ze een harttransplantatie.Haar "nieuwe" hart vertoonde gebreken en op 9 april jl. kwam ze thuis uit het ziekenhuis met het bericht dat de dokters niets meer voor haar konden doen.... Ze  leefden daarna  "bij de dag" totdat op maandag 1 mei de dood kwam. Reinskje werd begraven in Lörslev.

3-5 Johannes (Joop) Kroontje (17-9-1936- Bolsward- 3-5-2006 Bolsward)

Geen Exmorster, maar zijn vader Hendrik stamde wèl uit Exmorra, uit een schippersfamilie en daar kon je óók met fietsenmaker Joop over praten. Joop is op 8 mei te Bolsward begraven na een dienst in de Martini-kerk.

12-5 Johannes Dijkstra (20-10-1912 Allingawier - 12-5-2006 Wytmarsum)

Sûnt ferline 17 maaie  rêste der yn Allingawier op it tsjerkhôf trije broers, in sweager en in skoansuster út de húshâlding  fan Thomas en Janke Dijkstra-Kuipers: echte Allingawiersters.Se binne âld wurden :hurde wurkers mei kleare koppen al hat Johannes dan de lêste jierren hast blyn west. Johannes hat yn de oarlochsjierren in tiid boere-arbeider west op Fjouwerhûs en der hawwe se slim fertriet hawn doe't har dochter Geartsje der ferdronk. Johannes en Tiet wiene hast 65 jier troud se hawwe op har âlde dei jierrenlang tige genietsje kinnen fan  lange fakânsjes op Skylge.

ECHTPAAR BOONZAAIJER VAART ROND DE WERELD

In de jaren 1973 tot 1978 hadden we in Exmorra en Gaast c.a. Stephen Boonzaaijer als predikant getrouwd met Maria Arendsen en hun kinderen Manuël en Hebe. In 1978 verhuisden ze naar Barneveld (Immanuëlkerk) In 1983 werd Stephen Boonzaaijer begeleider van woongemeenschap "De Bondgenoot" in Barneveld. Toen begon hij ook  psychologie, filosofie en mystiek te studeren en hij schreef enkele boeken. Zeiler was hij al zijn hele leven en het bouwen van een schip had hij ook geleerd. Zijn vrouw Maria werd docente drama en leraresse Spaans, zangeres en schrijfster.

De afbouw van een casco uit Lemmer werd nabij Barneveld geregeld en toen was er een "Tasman 49",het schip werd YOSOY gedoopt. Geschikt om de aarde te omzeilen en dat begon op 22 juli 2004 richting Amerika en vandaar de oversteek van de Pacific.

De foto (vader en zoon Boonzaaijer) hierbij is gemaakt nabij het eiland Tonga in de Stille Oceaan. Onze oud-predikant hoopt via Zuid Afrika en Brazilie in september 2007 weer in Nederland te zijn.Ze nemen er rustig de tijd voor en hebben onderweg vele kontakten. Op Nieuw-Zeeland kochten ze onlangs een auto (Toyota) voor 950 dollar om zich over land wat sneller te kunnen verplaatsen.

Meer weten over de reis van de YOSOY ? U surft op Internet naar www.deyosoy.nl

(met foto Boonzaaijer en zoon Manuël nabij Tonga)

Rudolf en Annie Teerenstra runnen 35 jaar een eigen autorijschool in Uithoorn en omgeving.

Na het interview met Roelie en Menno Leistra wordt het weer eens tijd voor een gesprekje dichtbij. Een aantal opties worden binnen de redactie besproken, waarbij ook de naam van mijn oude buren Teerenstra de revue passeren. En inderdaad, waarom Rudolf en Annie Teerenstra niet eens vragen voor een interview. En meteen een leuke test, hoe goed ken ik mijn ex-buurman en buurvrouw eigenlijk. Tijd om dit eens uit te zoeken en gelukkig werken Rudolf en Annie mee.

En dus schuif ik op een dinsdagavond aan in het gezellige huis van Rudolf en Annie Teerenstra. Met een kop koffie bij de hand nestelen we ons aan de hoge tafel in de achterkamer. Het verhaal kan beginnen en Annie bijt de spits af. Annie: Ik ben geboren in de kraamkliniek te Rotterdam als Anna Joppina Schreuders op 8 juli 1937.Ik heb nog twee jongere broertjes en mijn vader was rijnschipper. Ik ben dus een echt schipperskind. We voeren altijd op de Rijn en meestal het traject Rotterdam-Basel. Ik ben opgegroeid op het schip Torvi en heb meegevaren tot mijn achtste jaar.

In 1940 begon de oorlog en mijn vader bleef varen ondanks het gevaar. Als we in de havens lagen of er buiten, moesten we snel met de roeiboot naar een schuilkelder aan de vaste wal. Ik vond het angstaanjagend.Toen ik zeven jaar was (1944-1945) en dus de oorlog volop te bemerken was, lagen wij met het schip in Maasbracht (Limburg aan de Maas). De Duitsers blokkeerden de haven van Maasbracht en brachten middels bommen alle schepen in de haven tot zinken. Daar ging onze boot “Nibelnaut” en ons hele hebben en houden. Vanaf dat moment hadden we een zwervend bestaan. Gelukkig konden we direct plek krijgen boven de smederij in Maasbracht. Helaas duurde dit ook maar even, want ook hier werd het te gevaarlijk doorvallende bommen.Vervolgens vertrokken we naar een klooster in Roermond. Op een dag werd mijn vader opgepakt door de Duitsers. Hij moest voor hen werken. Gelukkig waren ze goed voor hem en mocht hij dezelfde avond weer naar huis. In principe zag ons leven er toen trekkend uit. We konden meestal een paar dagen ergens blijven en moest dan weer doortrekken. We sliepen in scholen op stro samen met vele andere mensen. We werden opgejaagd en trokken steeds meer naar het noorden. Het grootste deel hebben we gelopen. Nu en dan konden we meeliften met vrachtwagens. Iedere dag een stukje verder met pijn in onze rug en blaren op onze voeten. Het heeft een onvoorstelbare indruk gemaakt. Mijn ouders, ik zeven jaar en mijn kleine broertjes. We aten uit de gaarkeukens, maar een koolraap of een suikerbiet was van harte welkom. Uiteindelijk zijn we tot Leeuwarden gekomen alwaar we werden opgevangen in het Oranjehotel. Hier moesten we douchen, werden we ontluisd en vervolgens ondergebracht bij gezinnen die evacués opvingen. Ik werd naar Beetgum gebracht naar de familie van der Vlugt, een boerengezin met drie kinderen, waar ik hele fijne maanden heb gehad. Mijn moeder en een broertje naar Menaldum en mijn vader

en mijn andere broertje naar een ander gezin in Menaldum. Daar heb ik een paar maanden gewoond. Ik heb het daar heel goed gehad en leerde zo snel mogelijk fietsen, zodat ik zelf naar mijn ouders toe kon fietsen. In Beetgummermolen heb ik nog een paar maanden op school gezeten en dit was mijn eerste kennismaking met Friesland.

Na de bevrijding zijn we met het hele gezin direct weer terug gegaan naar Maasbracht, wat ik erg jammer vond. Mijn vader heeft toen met alle andere schippers de tot zinken gebrachte schepen weer gelicht en op ons eigen schip ‘de Nibelnaut’zijn we eerst gaan wonen. Het schip had maanden onder water gelegen en zag er uiteraard vanwege de bommen erg slecht uit. De ratten woonden bij ons aan boord, gelukkig hadden wij dit als kinderen nauwelijks in de gaten. De lekken waren tijdelijk dichtgemaakt en met het schip zijn we naar Rotterdam gevaren. Hier is het schip gekeurd en ook meteen gesloopt, er was geen redden meer aan.

We kregen daar een nieuw schip, de Kriemhilde, van de rederij N.R.V. (Nederlandse Rijnvaart Vereniging). Een duizendtonner. Mijn ouders waren namelijk geen eigenaren van het schip. Ook het tot zinken gebrachte schip was eigendom van deze rederij. In principe voeren we met een sleepboot voorop. Hier hingen dan een zeven tot acht gezinnen achter met ieder een schip van de rederij. In deze colonne voeren we dan over de Rijn. In 1950 kregen mijn ouders weer een nieuw schip “de Molenaar”. Dit was een zestienhonderdtonner en het schip was 86 meter lang. Hier woonden wij als gezin achterop en voorop woonde de matroos met zijn vrouw. Dit waren echt geen kleine schepen mee, 10,5 meter breed, een slaapkamer, woonkamer, een keuken (hut) en stuurhut en beneden waren dan nog drie slaapkamers en het toilet.

Na de oorlog was ik acht jaar en ben ik in Rotterdam naar school gegaan. Ik woonde toen in een kosthuis. Mijn broertjes voeren nog met mijn ouders mee en ik was hier alleen. Dit was achteraf niet zo’n goed idee. Ik moest als 8-jarige mijn eigen sokken stoppen en als dit niet lukte, moest ik na schooltijd in de kelder zitten. Na een jaar kwam mijn ouders hier achter en werd ik hier direct vandaan gehaald. Vervolgens ben ik naar het internaat in Vreeswijk gegaan op de Prins Hendrikschool. Hier woonden 150 kinderen intern. Ik zag mijn ouders soms 1 maand niet, soms 3 maanden, maar ook wel eens 1 keer per half jaar. Maar ik vond het heerlijk. Ik heb hier ontzettend veel plezier gehad en veel pret gemaakt.

Het was totaal geen probleem voor mij, met zoveel kinderen was er altijd wel wat te beleven.

Toen ik 13 jaar was, was de tijd op het internaat voorbij. Ik kwam weer aan boord wonen bij mijn ouders. Mijn broertjes zaten toen nog wel in Vreeswijk. Ik ben toen in Rotterdam de huishoudschool gaan volgen en als we voeren nam ik mijn huiswerk mee. Verder hielp ik mijn moeder aan boord en wat mij vooral heugt, is de tijd dat ik samen met mijn vader aan boord naar de aan ons voorbij gaande wereld zat te kijken. Ook deze tijd was genieten. Toen ik 16 jaar was, ben ik weer van boord gegaan om te gaan werken in Rotterdam. Ik verveelde me aan boord en wilde wel wat meer van de wereld zien. Ik heb hier anderhalf jaar gewerkt, maar ik wilde heel graag weer naar Friesland. Nog jaren na de oorlog ging ik iedere zomervakantie voor 6 weken naar hetzelfde gezin in Beetgum.

Dit is wel doorgegaan tot mijn 18e.   Via mijn voormalige pleeggezin ben ik aan een baan gekomen in Wommels bij Hommema Bliksemafleiders. En raad eens: daar werkte Rudolf ook !!!

Het verhaal van de jeugd van Annie is nu verteld, maar ook Rudolf heeft het één en ander meegemaakt. Rudolf: Ik ben geboren op 27 augustus 1935 in Bolsward als zoon van Rooie Rommert. Mijn vader was wijd en zijd bekend. Hij was kroegbaas van Café Lindeboom op de Nieuwmarkt (pand naast het kortgeleden gesloten café de Centrale). In die tijd was op de Nieuwmarkt altijd de veemarkt en hierom heen centreerden zich de kroegen. In die tijd waren er wel vijf op de Nieuwmarkt: De Doele (voor hereboeren), Centrale, Bruinsma, Café van fam. Van der Zee en het café van mijn ouders. Ik was de middelste van 9 kinderen. Ik heb vijf zussen en eigenlijk ook vijf broertjes. Een oudere broer is op 1,5 leeftijd overleden aan een infectie in zijn knie. Ik heb hem niet gekend, maar ook hij heette Rudolf.

In Bolsward heb ik de lagere school gedaan, vervolgens de Mulo en de MTS. Op school benaderde iemand ons of we belangstelling hadden voor een cursus dieselmotortechniek in Amsterdam bij Kromhout Techniek. Dit heb ik gedaan en hiervoor ben ik een half jaar naar Amsterdam verhuisd en bij mijn zus ingetrokken. Zij woonde al in Amsterdam. Ik was toen een jaar of 16, de cursus was afgelopen, ik kon een contract krijgen, maar heb dit niet gedaan. Toen ik 17 jaar was kon ik, ook in Amsterdam, een baan krijgen bij een garage. Hier heb ik even gewerkt en ben toen weer terug gegaan naar Friesland. In 1954 kon ik aan de slag bij de Ford dealer Wietse van der Werff in Bolsward. Hier heb ik nog diverse opleidingen gedaan en ook mijn rijbewijs gehaald. Dit was destijds een unicum. Oh ja en nog een unicum is, dat ik alle rijbewijzen heb en dat ik voor geen van de rijbewijzen rijles heb gehad.

Bij van der Werff stonden veel auto’s gestald. Dit was in die tijd een heel bezit. Een aantal notabelen (de Lunters, de Wolke’s) in Bolsward had een auto in eigendom, maar had geen garage. Die stalden ze dan in de garage van van der Werff. Dus haalden we ’s ochtends deze auto’s er uit, reden ze naar buiten, zodat wij binnen aan het werk konden en op het eind van de dag reden we ze weer naar binnen. Zo leerde ik wel autorijden.

Wat ik mij nog herinner van de oorlog ? De oorlog is voor het grootste deel onopgemerkt aan mij voorbij gegaan. Wat ik nog weet is dat de Wynberg en cafe Centrale vol zat met Duitsers. Iedere ochtend marcheerden ze met veel geklik door de straten en zongen ze Heimatliederen. Er vlogen vliegtuigen over en een enkele keer hoorden we ’s avonds Duitsers door de straten lopen en op deuren bonzen en roepen ‘ausmachen!’ Mannen werden naar buiten gesleept, er werd geschreeuwd en ook een aantal verderop doodgeschoten. Naar school gaan ging niet, want ook deze was bezet door de Duitsers. Ik heb het eigenlijk bewust, onbewust meegemaakt. De hongerwinter heeft ook een hele indruk gemaakt. We moesten met een jutezak kooltjes zoeken tussen de spoorrails voor de kachel. Of zochten op het land in Kimswerd naar aren. Hier bakte mijn moeder dan weer brood van. Speelgoed was er niet en als ik op mijn verjaardag in het café van mijn vader een glas ranja kreeg, nou, dat was wel het mooiste cadeau. We waren op zich niet arm, er was alleen niets te koop. De kroeg smeet niets op in die tijd, mijn vader verdiende de kost met de handel. Op een gegeven moment hadden we de hele familie uit Holland bij ons wonen en zorgde mijn vader voor 22 mensen. Hij had boven het café de hele ruimte verdeeld in hokjes met kleden er tussen. Je kon het zo gek niet bedenken of mijn vader kocht het op. Toen de Blauwpoortsbrug werd opgeblazen, kocht mijn vader de brug op voor het oud ijzer. Zo heeft hij ook eens een vrachtwagen met aardappels opgekocht. Deze moest eigenlijk naar de mensen in Noord-Holland, maar niemand durfde deze over de Duitse linies bij de Afsluitdijk te rijden. Mijn vader kocht dan de hele vrachtwagen met inhoud op en reed deze naar Noord-Holland en verdiende er dan weer wat mee. Na de oorlog speelden we wel in de bunkers bij Kornwerderzand. Hier lagen gewoon strengen met kogels voor een mitrailleur, stukjes dynamiet en handgranaten. Ik weet nog wel dat ik met één en ander thuiskwam en dat mijn vader wit wegtrok, levensgevaarlijk. In Bolsward zijn daarna ook een paar jongens omgekomen van mijn leeftijd door te spelen met handgranaten.

Na de oorlog werd het Marshall-plan in werking gezet. De Canadezen hadden na de bevrijding alle materialen achter gelaten. Boeren kregen toen via de overheid een vierwielaangedreven jeep aangeboden en de meeste gebruikten deze als tractor. De wagens waren oersterk en reden gemakkelijk door het land. Tijdens de veemarkten stonden al die jeeps geparkeerd langs het Bolwerk. Als jongentjes kropen wij dan in de jeeps en probeerden ze te starten en rotzooiden wat met de wagens.    

Na van der Werff ben ik in 1955 in militaire dienst gegaan. Dit was een leuke tijd. Ik ben hier twee jaar geweest en heb het hier gebracht tot motortransportofficier.

. Ik zat weer tussen de auto’s en was hier eigenlijk manager van het wagenpark. Toen kwam ik uit dienst en wist niet precies wat ik nu wilde doen. Ik kon bij Hommema in Wommels komen en kwam in 1957 weer bij mijn ouders wonen. Ik zat hier in de buitendienst als technisch monteur. En ja, hier leerde ik Annie kennen. Het was liefde op het eerste gezicht en we kregen verkering. In 1960 zijn we getrouwd.

Mijn ouders hadden inmiddels in 1955 Café de Posthoorn overgenomen en Café de Lindeboom verkocht aan mijn zusje en zwager.

Mijn zusje heeft later de Groene Weide gekocht en de huidige zaak de Groene Weide is nog steeds in handen van een oomzegger van ons (van Dillen). 

De Posthoorn was door de week om 23.00 dicht en in het weekend om 24.00. De politie ruimde om vijf over de 12 de zaak, een keer bleef een adjudant na die tijd hangen en ik sprak met hem. Hij wist een leuke baan en zocht mensen voor een opleiding tot luchthavenpolitie. Samen met mijn vriend Frits ging ik de uitdaging aan, ik werd aangenomen en hij afgekeurd. Ik kwam weer in de kost bij mijn zus in Amsterdam en op Schiphol bewaakte ik de terreinen, de vliegtuigen en controleerde ik het personeel. Ik had continue dienst en dit stond me tegen. Ik heb daarna nog even gewerkt voor een autorijschool in Amsterdam als rij-instructeur. We waren op zoek naar een woning. Er heerste enorme woningnood en de kamers werden tegen woekerprijzen aangeboden. Ik zei tegen Annie, dat nooit !! We zagen een woonark te koop staan en hebben deze gekocht. De ark hebben we bij Neck (Wijdewormer) gelegd en met een solexje reed ik op en neer. We zijn getrouwd in juli 1960 in het stadhuis en in de kerk te Bolsward. Ik ben nog een poosje chauffeur op een transportbedrijf geweest en onze oudste

dochter Alina is geboren in 1961. Ik was als chauffeur echter vaak en veel van huis en dit wilde ik niet meer. Toen zag ik een advertentie als particulier chauffeur en hier heb ik op gereageerd. Ik moest me melden in een groot pand aan de Königslaan vlakbij het Vondelpark. Het bleek om de president-directeur te gaan van Gründig. Er zaten wel 8 sollicitanten, maar mijn militaire achtergrond gaf de doorslag en ik werd aangenomen. Ik heb met hem heel Europa doorgereisd. Het was een mooie tijd, ik was veel weg, maar heb vele grote steden gezien. Als hij naar Spanje wilde met vakantie, dan moest ik de auto daar brengen en vloog ik terug. Als hij terug wilde, vloog ik weer naar hem toe en reed met de auto terug. Mijn baas woonde in Uithoorn en wilde dat ik daar ook kwam wonen. Hij had ook een groot jacht en ik was zijn complete assistent. Het gehele wagenparkbeheer viel onder mijn verantwoording. In 1962 kregen wij door hem een gloednieuwe huurwoning. Ook in deze baan was ik veel van huis en om die reden zocht werk wat dichterbij en heb ik in 1964 een autorijschool overgenomen. Ik heb ontslag genomen als particulier chauffeur en in dit jaar werd ook onze zoon Berry geboren. In 1966 en 1968 volgenden onze dochters Bellinda en Debora. In 1975 zijn we verhuisd naar een ruimere woning met kantoor aan huis, omdat de rijschool te groot werd.

We hebben de autorijschool uitgebouwd tot een middelgrootte rijschool. We hebben maximaal 14 mensen in dienst gehad. We deden alle rijbewijzen en runden het bedrijf samen. Dit hebben we 35 jaar met veel plezier gedaan  en vanaf 1990 zijn we met z’n tweeën doorgegaan. De kinderen gingen de deur uit en we vonden dat we het bedrijf langzaam moesten afbouwen. Annie heeft in die tijd nog 10 jaar bij Blokker gewerkt en ik reed nog beperkte lesuren. In 2000 hebben we ons laten uitschrijven. We kunnen gerust zeggen dat wee een goede rijschool hadden met een goede naam. Daarna heb ik nog een tijdje tot we naar Exmorra kwamen als parttime chauffeur gereden voor een touringcarbedrijf uit Aalsmeer. Ik heb bijna alle bekende Nederlanders wel in de bus gehad. Het bedrijf reed veel voor Joop van der Ende.

En ja, hoe kwamen jullie dan in Exmorra ? Rudolf: Mijn moeder woonde hier nog en we wilden wel naar Friesland toe. Annie wilde altijd al wel en ik wilde na 40 jaar Uithoorn wel weer terug naar huis. Annie is altijd al een halve Friezin geweest. Onze zoon woonde al in Bolsward en we waren al wat op zoek naar dorpjes rondom Bolsward. In de Telegraaf zagen we toen deze woning te koop. Het bood en biedt ons ruimte, vrijheid en een nieuw huis. En ach, inmiddels wonen we hier al weer sinds 2002 met veel plezier. Het is wel frappant dat inmiddels onze buren één voor één vertrekken.

Ja, inderdaad, daar kan ik over meepraten. Maar, ik moet eerlijkheidshalve zeggen dat ik als buurvrouw niet tot deze grondige analyse van het verleden van mijn oude buren was gekomen en nu wel als een verre buur !! Rudolf en Annie Teerenstra, bedankt voor alle openheid en nog vele jaren plezier toegewenst in Exmorra !! 

Tekst: Sarie Lycklama à Nijeholt

Foto’s : Fam. Teerenstra

Út de kranten

Liesbeth van der Zee wint op op het Wunseradiel Toernooi te Makkum een vierde prijs.

(foto beneden)

Sierd Steigenga voert de kopgroep aan in de straten van Ureterp. Uiteindelijk komt hij als winnaar over de straat en schrijft hiermee de Ronde van Ureterp op zijn naam.

Troch Eksmoarre en Allingawier  

Pieter Gietema op stage naar Hongarije

Pieter Gietema is, uiteraard na het Tuinfeest,  voor een stage van 2 maanden vertrokken naar Hongarije. Pieter loopt deze stage voor zijn opleiding aan het HOC te Leeuwarden.

 Zijn adres is:  Pieter Gietema   p/a Ms. Sieuwke van Ruiten

                                                           HRSZ 103-3   HU 12 828102

                                                           Rockdairy KFT

                                                           Vegegyhaza 5811 Hungary

LEX Nieuws LEX Nieuws LEX Nieuws LEX Nieuws

Beste dorpsgenoten,

Nog even en het is zover, de eerste ter land ter zee en in de opfeart!

De voorwaarden voor de vlottenrace op 17-06-2006 zijn:

-          Het is voor alle leeftijden, maar je moet een zwemdiploma hebben.

-          Het vlot moet zelf gemaakt zijn maar mag geen bootonderdelen bevatten.

-          Er wordt een parcours uitgezet waar je tegen een ander vlot zo snel mogelijk moet varen.

-          Er is een prijs voor het snelste vlot en voor het schoonste geheel.

-          Aarzel niet en ga aan de slag, dat het leuk wordt is zeker!!

-          Geef je zo snel mogelijk op bij Gaston (572153), Tjitse (580529) of Hessel (574133)

-          Het begint om 15.00 uur bij Wim en Diny Drost op de steiger langs de opfeart.

-          Iedereen die niet in staat is zich staande te houden op een vlot mag komen aanmoedigen!

Nog even de data voor de overige activiteiten van Stichting LEX

17-06-2006     Vlottenrace            09-09-2006          Polderpop

25-11-2006     Playbackshow      17-02-2007           Carnaval

COLLECTE ASTMA FONDS

Onder het motto "Lucht voor het Leven" werd in de week van 8 t/m 13 mei gecollecteerd voor het Astma Fonds. De opbrengst van deze collecte gehouden in Exmorra en Allingawier bedroeg EUR 321,01. Alle gevers hartelijk dank voor uw gift! Namens de collectanten Femy Oppedijk, Tine Nieuwenhout, Geeske Salverda en Klaske Boersma.

ROMMELMARKT

De rommelmarkt van 8 april j.l voor het dorpshuis ’t Honk heeft opgebracht Netto € 1.686,33 Dit mooie bedrag hebben we te danken aan alle vrijwilligers die deze dag hebben meegeholpen. En alle sponsors die weer prachtige prijzen beschikbaar hebben gesteld, en natuurlijk uw belangstelling. We kunnen terug zien op een geslaagde dag.

De uitslag van de verloting:

1e prijs Magnetron. Jan Feenstra

2e prijs Tuinbank. Nyncke Abma-Zijlstra

3e prijs Horlogeset. Gerda Strikwerda

4e prijs Karaf. Johannes Jouke Gietema

5e prijs Picknickmand. Hendry Steigenga

6e prijs Schoffel. Trushna Feenstra

7e prijs Waterkoker. Wietske Yntema

8e prijs Broodrooster. Jan Feenstra

en nog vele andere prijzen.

Kaart met gele vakjes:

1e prijs Kaars op schaal. Sieta Zijlstra

2e prijs Speelgoed garage. Tessie Kooistra

3e prijs Emmertje met inhoud. Annemiek van Zuiden

4e prijs Pietje Bel boek. Enne Feenstra

5e prijs Kleiset. Fenneke Kienjet

Het gewicht van de rollade was 1.244 gram en geraden door: Margje Elgersma

Het aantal knikkers 520 totaal is geraden door: Betty Brouwer de prijs was een

houten puzzel.

Het gewicht van de bestuursleden, Enne Feenstra, Harm Kooistra,

Simon Steigenga, Wietske Yntema en Anneke de Boer was 390 kilo totaal.

Dit werd precies geraden door Tessie Kooistra de prijs hiervan was een

levensmiddelenmand.

De prijzen werden beschikbaar gesteld door:

Installatiebedrijf Joh.van den Berg         

Klussenbedrijf A.Y.Strikwerda

Glasblazerij’t Quakeltje                       Autobedrijf Tolsma

Fa. Joh. Gietema                                  De Cirkel  fam.Drost

Antiekwinkel fam.Peelen                    Gebr. De Boer Makkum

ArtoGraph G.J.Gerritsen                    Fa.W.de Boer en Zn

Slagerij Lammers                                 Fam. A.Bruinsma ‘t Honk

Fam.