Onze
Elske is alweer 3 maanden oud en wij willen iedereen ontzettend
bedanken voor de prachtige cadeau’s en kleding die wij hebben mogen
ontvangen met de geboorte.
Wij
zullen dit nooit vergeten! Bedankt!
Wietze,
Esther en Elske Wiersma.
VUT-ters
Het
wordt druk bij de Leugenbank met al die VUT-ters. Want begin augustus
is ook de man met de kwast, Gerard van der Hel,
met pensioen gegaan. Veel plezier met heel veel vrije tijd en
nu lekker genieten !!
Mensen
Troch
Geart Ringnalda, E-mail g.ringnalda@home.nl
BURGERLIJKE
STAND WONSERADEEL (een selectie van)
HONDERD
JAAR GELEDEN:
HET
JAAR 1 9 0 6
Het
is hier niet de plaats om alle geboorten enzovoort in het jaar 1906 in onze dorpen te vermelden. Enkele
uitgezonderd, bijvoorbeeld de geboorte van Dirk Dijkstra op 17
juni 1906,die vorig jaar in Allingawier werd begraven. Interessant
is ook de geboorte van twee Allingawierster schipperszoons: een
Bergsma en een De Jong. De geboorte van de moeder van Thomas
Postma: Hotske Schakel in Tjerkwerd en de baby van Jetze en Lolkje
Schuurmans.Jetze Schuurmans was het hoofd van de Openbare School
in Exmorra. Exmorra had toen nog twee scholen ! De kleermaker van
Exmorra Thijs Rekker kreeg
in 1906 een dochter Antje.
Op
15 september 1906 werd in Gaast Johan Georg Bijlsma geboren als
zoon van Fekke Bijlsma (49) brievengaarder te Gaast en Akke de
Vries. Johan Georg werd de vader van Exmorster-van-nu Paul
Bijlsma. De vader van Paul kreeg beroemdheid in Wűnseradiel: als
ambtenaar van de burgerlijke stand voltrok hij in onze gemeente
bijna 2500 huwelijken !
IN
MEMORIAM 2006
5-8
Janke Das-van der Valk (Ferwoude 13-6-1924 - Canada
5-8-2006) Janke was de tweede dochter in het gezin van Epke en
Trijntje van der Valk-Bokma. De familie kwam in 1948 uit Ferwoude
op een boerderij in Exmorra te wonen (nu familie Terluin). Janke
emigreerde net als haar zusters Griet en Anna naar Canada.Janke
kreeg een echtgenoot uit Pijnacker (ZH): Johannes Cornelis Das.
Volgens de trouwakte was hij destijds radio-monteur. Ze trouwden
in Exmorra op 16 januari 1952 Janke werd begraven in Canada.
De
familie van der Valk in de oudste generatie bestaat nu nog uit de
dochters Griet, Woltsje en Anna en de zoons Gerrit en Meindert.
7-8
Siementje van der Veen-Odolphie (Oudega-W 25-2-1925
-7-8-2006
Sneek) haar man Feite van de Veen begon in Oudega-W als
visserman, later werkte hij bij Lankhorst in Sneek.,hij stierf in
1976.Frou van der Veen woonde een tijdlang in het Bonifatiushuis aan
de Jachthavenstraat te Sneek. Zij is daar overleden, ze was onder
andere de moeder van Exmorster Immie Faber- van der Veen. en
de beppe van verschillende kleinkinderen waaronder de
Exmorsters
Annemarie en Hans, Joop en Marijke en Petra en Marco..Frou
van der Veen is begraven op 11 augustus te Abbega.
8-8
Folkert Boersma (Aldegea-W 29-1-1955 - Grins 8-8-2006)
Folkert
soan
fan in fouragehanneler yn Aldegea-W wie de skoansoan fan Eksmoarster
Jeltsje Reinsma-Wiersma fan Wytmarsum,troud mei har âldste dochter
Ans. Folkert wie in bekende figuer yn Aldegea troch syn aktiviteiten
derre űnder oaren by de fuotballerij en in man mei gâns kunde en
freonen fanwege syn humor en persoanlikens. Hij wie boekhâlder fan
syn berop.Hij is seis jier siik west (fiif simmers) en hy hat de
slimme sykte mei in soad moed en fjochtberens trochmakke. Yn de
routsjinst yn de Ankertsjerke te Aldegea-W
krige er derfoar noch in applaus ! Folkert is begroeven op
12 augustus
op
it tsjerkhôf fan Idsegea.
14-8
Anne Cornelis Hijlkema (Exmorra 3-7-1947 -Leeuwarden
14-8-2006) Anne was een zoon van oud-Exmorster smid Hendrik
Hijlkema, die in de Exmorster smederij werkte en woonde van 1942 tot
1952.Hijlkema is overleden in 1989, zijn vrouw leeft nog en is 88
jaar.Ze wonen nog in Hantumhuizen, maar frou Hijlkema verhuist wel
spoedig naar een verzorgingstehuis. Van de kinderen zijn nu drie
zoons overleden Gerke, Johannes en Anne,de laatste beide in dit
jaar. Anne was geestelijk gehandicapt en werd begin dit jaar
kankerpatiënt. Hij is op 18 augustus begraven in Hantumhuizen na
een afscheidsdienst in de Sint Annakerk aldaar.
15-8
Jantje Lemstra-Dijkstra (Allingawier 14-3-1910- Makkum
15-8-2006)
Jantje
Lemstra-Dijkstra kwam uit Allingawier,geboren in het huis waar nu
Wytze Welbedacht woont. Enig meisje
van de vijf kinderen van Thomas Dijkstra en Janke
Kuipers,alle vijf kinderen van Thomas en Janke worden in Allingawier
begraven. Zaterdag 19 augustus jl. terwijl het dorpsfeest was, werd
zij begraven in Allingawier. Hoewel ze niet goed meer kon zien heeft
ze wel veel verteld over Allingawier van 1910 tot 1930. Na haar
huwelijk in de jaren dertig
woonde ze heel lang met haar man en drie kinderen in Skuzum,
waar ze een tijd ventte met melkprodukten.De laatste tijd woonde ze
in "Avondrust" in Makkum. In Makkum
werd op 19 augustus voor haar een dankdienst gehouden in de
Ankerkerk.
ALLINGAWIER:
KIJK UIT !
Op
het erf van Allingawierster Gerrit Ringnalda prijkt sinds enige
tijd een bordje met de letters ALLINGAWIER KIJK UIT. U las het in
het vorige DN, het heeft niets te maken met wilde beesten of
zo,maar het is een stukje geschiedenis. Allingawier kreeg een
verharde weg in 1920,er was protest geweest tegen die weg.
Allingawier had voldoende ontsluiting via paden door het weiland
en langs sloten, vaarten en het Van Panhuyskanaal. Met de nieuwe
weg kwamen ook de eerste auto's door Allingawier,langzaam en met
veel lawaai. Toen gebeurde er in 1920 een ongeluk.
Allingawierster
Thomas Dijkstra (1882-1961) werd aangereden door zo'n
"ijzeren paard"..... Toen kwam het bordje onderaan het
plaatsnaambord Allingawier te hangen met de letters KIJK UIT en
het bleef hangen tot in de jaren vijftig.
De
weg door Allingawier loopt altijd
nog in een flauwe bocht door het dorp,die het uitzicht
vanaf de Kanaalweg belemmert.Triest verhaal blijft het dat Thomas
Dijkstra in 1961 nog een keer een verkeersongeluk overkwam nabij
Bolsward en dat is helaas, na opname in het ziekenhuis, zijn dood
geworden...
Tusken
tomme en wiisfinger
Douwe
en Klaaske van der Zee-van der Meulen: “Rjocht troch see, dat is
ús libbensmotto”.
En
op een winderige maandagavond geraak ik bij een echtpaar dat naar
mijn weten tot het meubilair van Exmorra behoort. Want zeg nou
zelf, wie herinnert zich niet de dagelijkse loopjes van Douwe van
der Zee door het dorp, de man die altijd een grapje of een
opmerking paraat heeft. Of het pittige loopje van Klaaske van der
Zee die zich al lachend en zwaaiend een weg door het dorp baant.
En worden ze ouder ? Het zal best, maar in mijn gedachten zijn ze
de afgelopen 30 jaar nauwelijks verandert. Zo voor het oog een
goed in het leven staand echtpaar. Tijd dus om het geheim van dit
goede leven te ontdekken. Ik kom binnen en wordt zeer hartelijk
ontvangen in de woonkamer waar zoon Piet aan tafel zit. Ja, zegt
Douwe: We tochten we moatte der mar efkes ien fan de bern bij
roppe, want it leit wol wat dreech. Piet verdwijnt echter binnen 1
minuut en de toon van de avond is gezet. Een avond doorsmukt van
humor, veel oprechtheid en eerlijkheid.
Douwe
wil echter niet dat het gesprek begint voordat ik een rondje door
het huis ben geweest. We beginnen in het hok achter de woning,
waar al het houtwerk staat opgesteld. Heerlijk, dit doet mij
herinneren aan thuis. Overal de geur van hout, materiaal en
gereedschap. Spinragen die beslist moeten blijven hangen van
dokter Huisman en een heel klein nestje aan het plafond met een
winterkoninkje erin, die zich uiteraard alleen laat zien bij Douwe
en niet bij bezoek. (Douwe: ik bin hjir dus nea allinnich). In de
slaapkamer en op de zolder veel schilderijen met als onderwerp
veelal de hobby’s van Douwe. Duidelijk is dat de natuur,
houtwerk en beeltenissen uit het geloof een belangrijke rol spelen
in het leven van deze twee mensen. Na de rondleiding heb ik
volgens Douwe voldoende basis om aan het gesprek te beginnen en
gaan we zitten aan de hoge tafel.
Douwe:
Ik bin berne op 14 oktober 1928 yn Geryp as âldste soan fan Pieter van der Zee en Berber Talman. Ik haw noch twa broers
(Hendrik en Gjalt) en twa susters (Willie en Jellie) űnder my. Ik
wurd dit jier 78 en de jongste is 65 jier. Heit hie in
timmerbedriuw en dat is wol it berop yn de famylje van der Zee.
Safier ik wit, bin der wol 15 timmerlju yn de famylje te finen.
Mar we haw ek in pear toskedokters. Do hast wol yn de gaten, we
sitte yn elk gefal yn it opknapwurk. Myn omke wie architekt Gjalt
van der Zee. Hy wie architekt foar it Gasthűs út Boalsert. Hy
tekene nije pleatsen foar it Gasthűs en berekkene renovaasjes.
Neidat de pleats fan doe Gerrit van der Valk ôfbaarnd wie, hat hy
de nije pleats tekene (nu familie Terluin). Sadwaande rin ik
regelmjittich lâns it wurk fan ús omke Gjalt.
Doe’t
ik in jier of 3 wie, binne we ferhúze fan Geryp nei Berltsum.
Heit wurke by pake yn it timmerbedriuw. Yn de wâlden wie doe neat
te heljen, it wiene de krisisjierren. En eltsenien tocht doe dat
it op de klei te heljen wie. Dat op nei Berltsum. Hy hat dęr in
timmerbedriuw oernaam. Ik haw dęr de basisskoalle trochrűn. Bin
dęrnei nei de ambachtsskoalle gongen en bin doe by ús heit oan
it wurk kaam. Fanôf 1947 wie ik jűns en sneons nei skoalle en
oerdei oan it wurk. Earst de “jűnsnijverheidskoalle”, doe de
“jűnstekenskoalle” oan de HTS yn Ljouwert, dęr’t ik les hân
haw fan de bekende architekt Abe Bonnema. Dęr nei noch de
oannimmerskursus dien en dat ek foar de “weg- en waterbouw”.
Fanôf myn 19e kaam ik yn leantsjinst by heit en yn 1948
waard it in trijemansfirma mei heit, broer Hendrik en iksels. Wie
diene al it wurk yn de oannimmerswrâld. Fan renovaasje oant
nijbou.
Klaaske: Ik bin berne op 18 juni 1933 yn Marrum, as fiifde bern
fan Jan van der Meulen en Geertje Bouma. Us âldste suster hjit
Anna, doe kaam Kornelis, broer Anne, Renske, ik, suske Tjitske, en
myn jongste broer hjit Piet. Ik haw in hearlike jeugd hân yn in
moaie húshâlding. Ik haw noch mei de hiele famylje in tige
waarme bân. Us heit wie koster fan de herfoarme tsjerke yn Marrum
, behearde it tsjerkhôf en hie dęrneist noch wat lân wer’t we
ierpels en biten ferbouden. Us heit wie in sosjaal man en hie dęrtroch
oansjen yn Marrum. Moast der wat barre, dan kaam Jan van der
Meulen wol. Ik haw de basisskoalle dien , dęrnei in pear middeis
yn de wike nei de naaiskoalle. Doe’t ik 17 jier wie bin ik
moarns as faam by de skoalmaster fan Marrum kaam te wurkjen. Der
haw ik wol wat leard, dy húshâlding wie fansels wol wat fan stân.
En prachtich no, in tal fan dingen doch ik hjir yn hűs noch,
bygelyks it optearen fan it beddeguod. It is der sa ynslűpt.
Middeis holp ik heit op it lân of himmele de tsjerke of gręfstiennen.
Heit wie skytskjin. Us mem hie de sloopjende sykte M.S. Us mem hat
fanôf har 48e op bed lein. Letter bin ik as faam ferhúze fan de
skoalmaster nei in boer yn Westernijtsjerk.
|
