DOARPSNIJS

Dorpskrant voor Exmorra en Allingawier

Jaargang 45 , nr.  2049

Februari   2008

Voorwoord

Beste mensen,

FEBRUARI

Met de zon in mijn rug (en in het beeldscherm) begin ik aan dit voorwoord.

Het is erg leuk om te zien dat we veel reactie van de kinderen hebben gekregen  op onze puzzel.

De winnaar is te zien in dit Doarpsnijs, trouwens.

Er is aandacht voor Valentijnsdag en de Nationale voorleesdagen.

In het interview komen Exmorsters Sietse en Tytie van Seijen aan bod en er is een gezin dat zich aan ons wil voorstellen.

Waarschijnlijk volgen er de komende maanden nog wel stukjes van  nieuwe (jonge) dorpsgenoten die iets van zich willen laten horen.

Een, twee, drie is geraden, maar door wie?

Kijk en oordeel zelf!

Veel leesplezier en tot de volgende maand,

De redaktie.

Inhoud

.

Soarch en blydskip............................... 4

Puzzel................................................... 8

Tusken tomme en wiisvinger.................. 9

Út de kranten ..........................................16

Troch Eksmoarre en Allingawier............. 21

Jo sille it mar beleve............................... 26

Fan alles wat ...........................................28

Sportnijs................................................. 34

Kerknieuws............................................ 37

Eén, twee, drie........................................ 39

Út it laadsje............................................. 40

Weer........................................................ 41

Maandkalender....................................... 42

Soarch en Blydskip

Beste dorpsgenoten,

Ik ben verhuisd!

Sinds 15 december jl. ben ik inwoonster van de stad Enschede. Na 6 jaar geneeskunde studeren in Groningen ben ik op 13 december jl. afgestudeerd en ga ik de opleiding Maag- Darm- Leverziekten volgen!! De eerste 4 jaar van deze opleiding vindt plaats in ziekenhuis 'Medisch Spectrum Twente' te Enschede.

Mijn nieuwe adres is:

Bontweverij 128,

7511 RK Enschede.

Groetjes Rina Bijlsma

Wij wonen samen!

Per 10 december 2007 is ons nieuwe adres:

Knetemannstraat 6

8701 WE Bolsward

Tel.: 0515-854251

Groetjes van, Peter & Trushna.

Beste mensen,

Wij zijn de artsen heel dankbaar dat die ons, na de ontdekking van een agressief kankergezwel, direct doorstuurden naar België, omdat er in Nederland een wachttijd was van 4 tot 6 maanden. Ik ben daar door een robot geopereerd. Heel veel dank voor veel kaarten, gedichten, bloemen, fruit, bezoeken en telefoon. We mochten ervaren dat we er niet alleen voor stonden. Nogmaals heel hartelijk dank,

Tjalke en Sjoukje Bergsma,

Jackle-Set

Het is weer tijd voor Pasen!

De kerstboom en oliebollen zijn nog maar net de deur uit

of wij denken alweer na over Pasen.

Een gek idee natuurlijk, want voor je het weet zoek je alweer paaseieren in de tuin en denk je na over

wat Jezus allemaal heeft meegemaakt.

Wij nodigen jullie daarom uit om samen met ons

het Paasproject te starten.

Dit jaar is er gekozen voor een leuk en creatief project.

Ben je nieuwsgierig geworden?

Kom dan op Zondag 03 februari om 09.30 uur in de

Jehannes de Dooper Kerk te Exmorra!

Ben je verhinderd, geeft niks!

Je bent natuurlijk elke zondag van harte welkom.

Oant Sjen.

Alvast een vriendelijke Paasgroet van leidsters van de Kinderkerk!

Tusken tomme en wiisfinger

Sietse en Tytie van Seijen-Hoekstra : Het opstarten van een eigen onderneming heeft ons heel veel gebracht. We hebben met Bouw ´75 veel meegemaakt, maar in doorsnee was het een prachtige tijd.

En ook in het nieuwe jaar in 2008 zijn we van de partij. We starten weer met een nieuwe reeks interviews en hebben voor deze maand een echtpaar uitgenodigd die van oorsprong geen Exmorsters zijn, maar wel al, sinds ik me kan herinneren, in Exmorra wonen.

Op een regenachtige maandagavond lopen redactielid Boukje en ondergetekende naar de Pastorale naast de Johannes de Doper-kerk aan de dorpsstraat. Een prachtige statige woning waar Sietse en Tytie ons al zitten op te wachten met veel oude foto’s van Exmorra. Ik ben nog nooit in de oude pastorie geweest, Boukje één keer, heel lang geleden. En dus zijn we niet alleen nieuwsgierig naar het verhaal van het echtpaar van Seijen, maar ook naar de woning. En als we dat bij aankomst lichtjes aanstippen, worden we zonder bezwaar door de woning rondgeleid. Van beneden naar boven, er is geen ruimte gespaard voor ons gebleven. Dan helpt Sietse ons uit de droom en vertelt dat deze woning niet de oorspronkelijke pastorie is. Op dezelfde plaats heeft een prachtig pand gestaan die in 1947 is afgebroken en waar de huidige woning voor in de plaats is gekomen. Sietse geeft aan dat hij tijdens de verbouwing van de badkamer kon zien dat veel materialen weer gebruikt zijn voor de opbouw van de huidige woning. En zo wordt onze nieuwsgierigheid beloond en kunnen we tevreden starten met het gesprek. Sietse trapt af:

Sietse: Ik ben geboren op 18 juni 1937 in Blankenham als tweede zoon van Siebe en Hieke van Seijen-Koldijk. Blankenham hoort bij Overijssel en dus spraken wij geen fries.

Kleine Sietse

Mijn ouders zijn wel echte friezen, mijn vader komt van oorsprong uit Roordahuizum en mijn moeder is geboren in Akkrum. Ik heb nog een oudere broer Rense en nog een jongere broer Adrie (Adriaan). Mijn vader was dorpssmid in Blankenham en dan ook echt een ambachtelijke dorpssmid. Het ambachtelijke zit wel in onze genen. Pake had een bouwbedrijf in Akkrum. Toen wij ouder werden, zou mijn oudste broer bij mijn vader in de zaak. Mijn broer wilde graag lassen, dat was toentertijd een nieuwe techniek, maar vader moest daar niets van hebben. Rense paste qua aanpak niet echt bij mijn vader en dus is hij naar een andere smid vertrokken om daar in loondienst te werken. Uiteindelijk is hij voor zichzelf begonnen als dorpssmid in Blokzijl. Toen Rense uit de zaak ging, zou Adrie in bedrijf van vader komen. Hij was toen 18 jaar oud. Heit overleed direct nadat Adrie in het bedrijf was gekomen op 57-jarige leeftijd en na familieberaad heeft Adrie besloten de smederij van mem over te nemen. Adrie heeft het nooit gezegd, maar zijn beginjaren zijn niet gemakkelijk geweest. Zonder ervaring en zonder heit moest hij het maar redden op 18-jarige leeftijd. Met hulp van omringende boeren is hij er doorheen gekomen. Inmiddels is hij pas 65 jaar geworden, woont nog steeds in Blankenham en heeft de smederij niet zolang geleden beëindigd. Rense woont nog in Blokzijl en is ook al jaren gestaakt met zijn onderneming.

Tytie: Ik ben geboren op 4 juli 1937 in Wolsum als tweede kind van Gosse en Sjoukje Hoekstra-Grasman. Heit en mem kregen samen zes kinderen. Froukje was de oudste, ik kwam daarna, vervolgens Durk, Trijnie, Boukje en Hessel. Toen ik drie jaar was, zijn we verhuist naar Blokzijl.

  Kleine Tytie

Heit werkte op de melkfabriek en vervoerde de melk. Hij kreeg al vrij snel last van zijn hart en is veel te jong op 46-jarige leeftijd overleden. Ik was toen 12 jaar en mijn jongste broertje Hessel was nog maar twee jaar oud. Het weduwepensioen bestond toen nog niet en dus moest men bij wijze van spreken direct na de begrafenis aan het werk. Er was weinig geld. Vanaf de lagere school moesten Froukje, ik en Durk meteen aan het werk om mee te helpen de kost te verdienen.    We kregen gelukkig wat ondersteuning van de kerk en mem kocht vaak de boodschappen op rekening. Later kon mem beheerder worden van het Mauritshuis in Blokzijl en zijn we als gezin gaan wonen in de bijbehorende woning. Mem beheerde ook het bijbehorende zaaltje en als er wat werd georganiseerd, dan moesten veelal de kinderen mee koffie en thee schenken. Toen de oudste kinderen uit huis waren, kon ze dit zonder haar personeel niet meer volhouden en is ze samen met de jongste twee kinderen naar een andere woning in Blokzijl verhuisd. Op haar 60e is mijn moeder nog hertrouwd met de oom van mijn schoonzus. Hadden onze kinderen ineens een opa van Herwaarden. Samen hebben ze nog een mooie tijd gehad.                                                                     

Vlnr.  Beppe Froukje, Tytie, mem, tante, heit en pake durk, voor staat zusje Froukje.

Inmiddels had ik al verkering met Sietse. Mijn vriendin Annie had een oogje op een maat van Sietze. Zij ging met hem uit en vroeg mij mee te gaan, zodat ik met Sietse uit kon gaan. Nou, tussen hen is het niets geworden, maar wij zijn nog steeds bij elkaar en bijna 45 jaar getrouwd.

Sietse: Bij mijn eerste baas ben ik 10 jaar werkzaam geweest, dat was de timmerman in Blankenham. Ik had inmiddels al een tijdje verkering met Tytie en eigenlijk wilden we wel trouwen. Ik wilde graag zelf wat bouwen, maar toentertijd was er geen grond beschikbaar en ook bijna geen woningen. Blankenham ligt aan het IJsselmeer. De woningen stonden dan ook aan de dijk, scheef naar beneden. Inmiddels was de waterkant al ingepolderd en daar was ruimte genoeg, maar hier kwam geen bebouwing. We hadden toch echt een woning nodig en dus ben ik aan de slag gegaan bij een aannemer in Emmeloord. We kregen daarbij ook een nieuwe woning in Espel aangeboden. In die tijd, woonden er allemaal jonge stellen. Het was een leuke tijd. Al onze drie kinderen zijn er geboren. In 1964 werd onze oudste zoon Siebe geboren, daarna kwam in 1966 Guus en Moniek is de jongste en geboren in 1968. Na wat onenigheid ben ik bij deze aannemer vertrokken en kon ik bij een aannemer in Blokzijl aan de slag. Hier heb ik anderhalf jaar gewerkt. Dit bedrijf was voornamelijk werkzaam in de betonbouw en wat toen uniek was, dat wij de deltawerken op schaal heb gemaakt voor dat de echte deltawerken werden gebouwd. Met grote machines werd de golfslag nagebootst.

Een prachtige en unieke opdracht.                                                      

In die tijd vertrok een collega van mij naar het bedrijf van Schakel in Exmorra. Hij werd uitvoerder op een project van Schakel in Venhuizen in Noord Holland. Hij belde mij een half jaar later op. Schakel zocht een uitvoerder op Texel en vroeg mij of dit ook wat voor mij was. Tytie en ik zijn daarop vertrokken naar Allingawier om te spreken met Yde Schakel en zijn toenmalige vrouw Lippy. We werden door hen in de museumboerderij de Izeren Kou ontvangen. Ik weet nog dat op die dag Ane Abma en Anske Lootsma als uitvoerder bij de boerderij aan het werk waren. Het gesprek verliep prima. We hadden afgesproken dat we een nieuwe woning in Exmorra kregen aangeboden, maar dan wel een hoekwoning. Hiervoor moesten we nog even wachten en dus zijn we 6 weken na de afspraak, in 1968, verhuisd naar een woning in Idsegahuizum. Harmen Breemer is nog bij ons geweest in Idsegahuizum om er voor te zorgen dat onze kinderen meteen naar Exmorra op school konden gaan. En dus reed Tytie iedere ochtend met Siebe naar Exmorra en met Guus naar de kleuterschool in Makkum. Hier hebben we 1,5 jaar gewoond, totdat onze woning in de van der Weijstrjitte klaar was en we definitief naar Exmorra konden verhuizen (nu Alwin en Maaike Steigenga).

V.l.n.r. Moniek, Guus en Siebe

Bij Schakel werd ik uitvoerder op een vast project. Ik werd aangenomen voor het project op Texel, maar dat ging niet zo snel en dus ben ik eerst naar een restauratieproject gegaan in Hommerts. Mijn tweede project was een de restauratie van en oude Saksische boerderij in Oldeberkoop. Prachtige tijd was dat, we hebben nog steeds contact met die mensen aldaar. Daarna ben ik naar het Martenahûs gegaan in Franeker. Hier heb ik 3 jaar gewerkt met circa 30 mensen op het project. Daarna ben ik uitvoerder geweest bij de restauratie van een oude borg in Groningen en het project van de restauratie van de Grote Kerk in Leeuwarden was mijn laatste jaar bij Schakel. Ik heb het altijd prachtig werk gevonden en heb heel veel geleerd in die tijd. Ik heb heel veel contacten opgedaan en die tijd met architecten en opdrachtgevers en daar heb ik van genoten.

Het werd echter tijd om te vertrekken bij Schakel en samen met mijn collega Harm de Jong zijn we gestart met Bouw ’75 in Workum zonder personeel. Onze eerste klus was op de boerderij van Tsjalke Bergsma op Brûndear. We hadden nog geen steigers en dus gebruikten we strobalen om op hoogte te kunnen werken. Het starten van een eigen bedrijf was een grote stap. We hadden beide een gezin met jonge kinderen, maar dankzij de vele contacten die we hadden, kregen we de eerste werkzaamheden binnen en begon het bedrijf langzaam te lopen. Bouw ’75 was een aannemersbedrijf, maar gespecialiseerd in restauratie. Oud-Exmorster Sietse de Jong was onze eerste werknemer en na hem volgde Doede Wijngaarden. Doede werkt er nu nog en Sietse is inmiddels al met pensioen. Eind jaren ’80 werd Harm 65 jaar en wilde hij uit het bedrijf. De verrassing was voor mij groot dat hij na zijn uittreding samen met zijn drie kinderen een eigen bouwbedrijf begon in Workum. Zijn zoon Sjirk was feitelijk ook de opvolger voor Bouw ’75 en dus was dit een hard gelag voor ons.

Het bedrijf had toen 20 werknemers en met zijn allen hebben we toen de schouders er onder gezet. Toen ik 57 jaar werd, kon ik in de VUT. Guus zat in die tijd bij Staatsbosbeheer in Leeuwarden op kantoor en was deels boekhouder bij Bouw ’75. Als ik de onderneming zou verkopen, was ook Guus zijn baan als boekhouder kwijt. Guus gaf toen aan dat hij wel interesse had om de onderneming over te nemen en zo is het gegaan. We hebben het bedrijf nog een periode samen gerund en daarna was hij de eigenaar. Het werden andere economische tijden. Op projecten moest veelal scherp ingeschreven worden en Guus raakte overspannen. Tot die tijd had ik nog niet geheel afscheid genomen en was ik nog een paar dagen per week werkzaam voor Bouw ’75.  Inmiddels waren naast Guus een paar belangrijke personen binnen de onderneming ziek geworden, waaronder de calculator, waardoor we meteen heel erg kwetsbaar waren. Ik wilde dit zo niet meer. Ik zat in het bestuur van de landelijke stichting restauratiebedrijven en heb toen iemand van deze stichting gebeld of zij niet een mogelijke kandidaat voor de overname van Bouw ’75 wisten. Dat lukte niet direct en er kwam een interim-directeur. Toen ook deze vertrok heeft aannemersbedrijf Jurjens het overgenomen. Ik ben nu nog wel als adviseur bij het bedrijf betrokken en daar geniet ik nog steeds van. We hebben in die tijd veel meegemaakt, maar terugkijkend overheerst het mooie. We hebben er nooit spijt van gehad. We hebben er veel contacten en veel bekenden aan overgehouden. Ons personeel was één grote clan en dat was heel bijzonder met 30 werknemers.

Door het contact met een groep van aannemers zijn we echte globetrotters geworden. We hebben met deze club onze eerste vliegdoop gehad richting Portugal, maar zijn inmiddels ook al in Indonesië geweest. Hier had Siebe zijn afstudeerproject. Daarna zijn we in India geweest, omdat Guus hier een half jaar heeft gewoond. We hebben nog een reis naar Rusland gemaakt en de laatste reis is naar Suriname geweest, waar we bij de schoonouders van Guus op bezoek zijn geweest.

Siebe en zijn vrouw Aukje wonen in Dokkum en Siebe is ook in bouw terechtgekomen. Hij is architect in de restauratie. Samen hebben ze twee kinderen, Femke en Floris. Guus is getrouwd met An en woont in Bolsward en werkt bij een woningbouwvereniging in Leeuwarden. Moniek is getrouwd met Wiebe, werkt in de schoonheidsalon van de Woudfennen te Joure en woont hier ook. We hebben het geweldig met onze kinderen en hun partners getroffen en zijn met recht trots op onze twee kleinkinderen.

En mooier kunnen we deze avond niet eindigen. Sietse en Tytie, hartelijk bedankt voor de openhartige en gastvrije avond. We hebben van jullie genoten, maar ook van de worst en de kaas. We wensen jullie nog veel goede jaren toe in de Pastorale en hopen dat jullie samen nog veel mogen genieten van jullie kinderen, partners en kleinkinderen.

Interview: Sarie Lycklama à Nijeholt

Foto’s: Fam. Van Seijen

Út de kranten

Artikel boven: Gerrit Ringnalda heeft eerste lammetjes binnen.

Boer zoekt vrouw Jan Ybema in oudejaars-tekening LC gemaakt door Allingawierster Frans Faber

Johan Swieringa verricht trekking bij Decemberactie ondernemersvereniging Makkum (Bron: Makkumer Belboei)

Hendrika Buma (midden op foto en echtgenote van oud-Exmorster André Buma) pakt samen met de  Burgemeester Peter de Jonge namens Caparis Heerenveen schoenendozen in voor project Edukans in Oeganda en Malawi.

(Bron L.C.)

Interview met Jelly en Sybren Mulder in Nieuwe Oogst

Quotumloos weg bij Friesland Foods

Maatschap Mulder-Reitsma Allingawier wil opbrengst investeren in

revolutionair stalsysteem.

Opportunistisch, altijd het mondje klaar, nooit verlegen om een mening. Er valt best iets te zeggen over melkveehouder annex bedrijfseconomisch adviseur Sijbren Mulder uit Allingawier. Wat je ook van hem vindt, hij durft als ondernemer wel onorthodoxe keuzes te maken en effent daarmee paden voor de grote groep die liever volgt.

Neem het melkquotum. Tot vorig jaar molk Mulder samen met zijn vrouw Jelly Reitsma 550.000 kilo melk. Dat werd, op 50.000 kilo melk na, in februari vorig jaar verkocht voor ongeveer 1 euro per kilo. Met 80 koeien op dat kleine productierecht gingen ze het lopende quotumjaar in. Het gevolg is dat ze dit jaar al zeker 450.000 kilo melk hebben geleaset. En dat wordt nog meer, want ze koersen aan op een eindproductie van 680.000 liter. Vooralsnog gaan ze ervan uit dat ze de goede keus hebben gemaakt. De melk leaseprijs voor de eerste 300.000 kilo melk bleef ruim onder de 17 cent. De huidige leaseprijs van ruim 20 cent geeft best wel “een beetje buikpijn”, erkent Mulder. Als de leaseprijs tot 2015 gemiddeld onder de 17,3 cent blijft, draaien ze quitte. Beiden zijn ervan overtuigd dat het melkquotum tegen die tijd al lang niks meer waard is.

Van collega’s die nu toch weer melkpremie in melkquotum investeren begrijpen ze weinig. “Wij vinden de gok om melkquotum te verkopen niet groter dan om te houden. Wij hebben op tijd verkocht, zodat we toch nog aardig hebben gebeurd voor iets wat straks niks meer waard is”, zegt Reitsma. Blijft de vraag waarom ze niet in de zomer van 2006 het melkquotum verkochten. Dan hadden ze namelijk meer dan het dubbele, ruim 2 euro per liter, productierecht kunnen vangen. “Toen mocht je maximaal 75.000 kilo melk bijleasen en we wilden wel blijven melken. Pas later is de wetgeving veranderd”, legt Mulder uit.

Arrogant

Dit najaar namen Mulder en Reitsma een ander opmerkelijk besluit. Ze stapten, samen met 109 collega’s, op bij zuivelcoöperatie Friesland Foods. Een weloverwogen keus. “Het stoorde ons dat de melkprijs overal omhoog ging, behalve bij Friesland. Hochwald in Bolsward zat een aantal maanden 7 tot 8 cent hoger. Zelfs toen de prijs bij alle indexondernemingen, waar onze coöperatie zijn marktconforme melkprijs op basseert, steeg, bleven ze ver achter. Dat begon te knagen.”

Niet alleen de achterblijvende melkprijs, ook de ietwat arrogante houding en grote afstand naar de individuele boer stak. De eerste keer dat bekend maakten opstappen te overwegen, stelde een zegsman van Friesland Foods dat opzeggers er niet op hoefden te rekenen ooit weer terug te kunnen keren. Later werd die houding milder. “Maar bij Friesland Foods hebben we altijd het gevoel gehad dat ze ons als grondstofleverancier zien, niet als lid-eigenaar”, zegt Mulder. Hij voerde over zijn onvrede zelfs een persoonlijk gesprek met het hoofdbestuur. Maar ook voorzitter Sijbren Attema kon Mulder niet overtuigen van het tegendeel.

Mulder en Reitsma gingen op zoek naar afnemers die beter betaalden. Ze voerden gesprekken met verschillende melkhandelaren, waaronder Van Bakel, Steegro en Jan Bakker. Dat viel tegen. Melkhandelaren, die in oktober op bijeenkomsten nog twee á drie cent boven de coöperatieprijs beloofden, gaven half december niet thuis. “Ineens durfde een aantal geen prijs meer te bieden. Ze zeiden dat melk verkopen in de wintermaanden moeilijker is dan in de zomer.” Uiteindelijk was DOC Kaas het meest concreet. Die bood een goede prijs en gaf hun het gevoel dat ze welkom waren. Ze sloten een contract af voor vijf maanden, daarna zien we weer. “We zijn geen lid, maar leverancier. Dat betekent een iets lagere melkprijs, maar we willen vrij zijn om dit voorjaar, in afwachting van de ontwikkeling van de melkprijs, nieuwe keuzes te maken. Andere aanbiedingen moeten echter behoorlijk beter zijn, willen we weggaan bij DOC. In Hoogeveen word je als nieuwe leverancier nog persoonlijk door de directeur ontvangen.”

Kort na hun vertrek schafte Friesland Foods de voor hen hinderlijke kwartjesregeling af, ging de melkprijs fors omhoog en werd de voorgenomen fusie met Campina afgekondigd. Spijt? “Niet dat we weg zijn. De afstand tussen directie en lid wordt zeker niet kleiner.” Mulder erkent dat ze hebben geleerd van de gang van zaken. “Achteraf hebben we te lang gewacht met kiezen en dat heeft geld gekost.”

Groen label

Het bedrijf in Allingawier investeerde de laatste tijd vooral in jongvee en grond. Om straks, als het melkquotum niks meer waard is, flink te kunnen groeien. Mulder werkt veel samen met zijn broer. Die boert in Waaxens. Het machinewerk doen ze samen. In Hieslum huren ze een stal waarin ze jongvee laten opfokken. Eerst zullen Mulder en Reitsma iets moeten doen met de financiële opbrengst van hun melkquotum. De fiscus profiteert als ze de opbrengst niet binnen drie jaar herinvesteren. Ze willen naast de bestaande ligboxenstal (100 koeien) een nieuwe tweede stal bouwen en hebben hun zinnen gezet op een revolutionair nieuw stalsysteem, waarmee ze kennis maakten tijdens hun deelname aan het Wageningse ondernemersnetwerk strategisch bouwen. Het gaat om de zogeheten vrijloopstal, waarmee de vooruitstrevende veehouders in Amerika en Israël al volop werken.

Mulder en Reitsma willen proberen groen label op de stal te krijgen. Ook proberen ze het zo te regelen dat de stal beschikbaar wordt gesteld voor onderzoek naar de hoeveelheid ammoniak- en methaanemissie en de invloed op het dierwelzijn.

De Friese ondernemers willen het liefst een groen labelstal. Omdat dit fiscale voordelen oplevert. Zo mag het totale investeringsbedrag nagenoeg geheel worden afgeschreven. Verder mag de ondernemer de afschrijvingsperiode zelf bepalen en heeft hij recht op nog eens 40 procent extra investeringsaftrek. Bij een stal van 300.000 euro is dat 120.000 euro.

Mulder: “Het grote probleem met bestaande groen labelstallen is dat er gaan koevriendelijk systeem bestaat. De sector en de onderzoeksinstituten moeten snel op zoek naar een koevriendelijke groen labelstal. Het is onvermijdelijk dat zo’n staltype over een paar jaar de standaard wordt bij nieuwbouw in Nederland.”

De huidige ligboxenstal in Allingawier kenmerkt zich door een Weelinkvoerhek en een gedeelte, waar de ijzeren boxen zijn vervangen door elastische flexbuizen. “We experimenteren een beetje met dierenwelzijn”, grijnst Mulder. Want mocht het allemaal niet lukken met de vrijloopstal, dan wordt de bestaande lig boxenstal wellicht fors gemoderniseerd. Al dan niet met robots.

Jelle Feenstra

Bron: Nieuwe Oogst

Troch Eksmoarre en Allingawier

(Oud) Exmorsters als Blue Men op Nacht van Fanfare te Nijland

 Na het optreden tijdens de optocht bij het dorpsfeest 2007 volgden er nog een tweede optreden voor de Blue Men. André Abma (linksboven), Iwan Salverda en oud-Exmorster Richard Kuiper (rechtsboven), Hessel Bergsma en oud-Exmorsters Rudi Mollema (linksonder) en Hendrik Postma maakten de avond tot een waar succes. Wellicht zien we de blaue manlju binnenkort weer ergens optreden !!  

Stichting Lex presenteert
Carnaval op 16 Februari a.s.

Jeugdtheater “Oplawiebus”

Van 14.30 – 15.30

&

Matinee

Met Sipke de Boer

(van de Beugelband)

Van 16.00 – 20.00 uur

Entree Jeugd: 1,00 Euro

Volwassenen: 2,50 Euro

Dorpshuis T’Honk

Tuinvereniging De Gardeniers

De jaarvergadering van De Gardeniers wordt dit jaar gehouden op 28 februari a.s., ’s avonds om 8 uur in de Kaatskantine.  Leden krijgen nog persoonlijk bericht, maar kunnen de datum alvast noteren. Ook aspirant leden zijn welkom, er zijn nog enkele percelen beschikbaar.

Je hoort en leest tegenwoordig wee